「ราชโองการกล่าวว่า: วันที่ 17 เดือน 3 ปีเทียนเฟิ่งที่ 9 ทรงจัดการสอบคัดเลือกบัณฑิตทั่วหล้า ผู้ได้อันดับหนึ่งในชั้นที่หนึ่งพระราชทานตำแหน่งจิ้นซื่อจี๋ตี้ ผู้ได้อันดับสองในชั้นที่สองพระราชทานตำแหน่งจิ้นซื่อฉูเซิน ผู้ได้อันดับสามในชั้นที่สามพระราชทานตำแหน่งถงจิ้นซื่อฉูเซิน——」
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
เบื้องล่างลานหน้าตำหนัก บัณฑิตจิ้นซื่อหน้าใหม่กว่าสามร้อยคนต่างกลั้นหายใจ ตั้งสมาธิแน่วแน่
ลมยามรุ่งสางพัดผ่าน ชายเสื้อแพรสีน้ำเงินเข้มของพวกเขาพลิ้วไหว สายคาดผ้าโพกศีรษะก็ปลิวตาม แต่ไม่มีผู้ใดขยับเขยื้อน
สายตาทุกคู่จับจ้องม้วนแพรเหลือง และใบหน้าเคร่งขรึมของโจวเค่อเฉิง
「อันดับหนึ่งในชั้นที่หนึ่ง——」
โจวเค่อเฉิงลากเสียงยาว นี่เป็นธรรมเนียม เพื่อถ่วงบรรยากาศให้ตึงเครียด ให้ทุกถ้อยคำกระแทกลงกลางใจเหล่าบัณฑิตจิ้นซื่อ
ชั่วขณะนี้ เวลาดูราวกับยืดยาวออกไป
「ฉินฮ่าวหราน! เมืองเหมียนหยางแห่งหูเป่ยและหูหนาน!」
เสียงนั้นดังก้องประหนึ่งอสนีบาตฟาดลง
ฉินฮ่าวหรานพลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ เขาได้ยินชื่อของตน แต่สมองกลับคล้ายยังประมวลความหมายของถ้อยคำนั้นไม่ทัน—จอหงวน? เขาเป็นจอหงวนหรือ?
เมื่อได้ยินโจวเค่อเฉิงขานชื่อเป็นครั้งที่สอง เสียงนั้นยิ่งกังวานสะท้อนทั่วลานหน้าตำหนักอันกว้างใหญ่ 「อันดับหนึ่งในชั้นที่หนึ่ง ฉินฮ่าวหราน!」
ครั้งที่สาม เสียงทอดยาว กังวานไม่รู้จบ 「อันดับหนึ่งในชั้นที่หนึ่ง ฉินฮ่าวหราน!」
เมื่อขานครบสามครั้ง เสียงก้องกังวานก็ค่อย ๆ จางหายไปในสายลมยามเช้า
จากนั้น ขุนนางสำนักซ่างเป่าซืออ่านตำแหน่งที่ฮ่องเต้ทรงกำหนด 「อันดับหนึ่งในชั้นที่หนึ่ง ฉินฮ่าวหราน! โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นผู้เรียบเรียงแห่งสำนักฮั่นหลิน ขั้นหกชั้นรอง รับราชโองการ!」
คราวนี้ฉินฮ่าวหรานจึงได้สติอย่างแท้จริง—จอหงวน! จอหงวนการสอบปีซินซื่อ ปีเทียนเฟิ่งที่ 9 แห่งราชวงศ์ต้าเยว่!
เจ้าหน้าที่นำขบวนของวัดหงหลูเดินมาหาเขา ค้อมกาย ยื่นมือขวาเป็นสัญญาณเชื้อเชิญ 「เชิญท่านจอหงวนออกจากแถว」
ฉินฮ่าวหรานก้าวออกจากแถว ระยะจากตำแหน่งที่ยืนไปถึงบันไดหน้าตำหนักมีเพียงยี่สิบก้าว ทว่ากลับรู้สึกราวกับเดินมาเนิ่นนาน