หลังส่งคนกลุ่มนั้นกลับไป ฉินฮ่าวหรานก็กลับเข้าห้องโถงใหญ่ แล้วเริ่มเขียนเทียบเชิญที่จะส่งไปยังอำเภอและคหบดีในละแวกใกล้เคียงอีกครั้ง
ฉินเต๋อชางเอนกายพิงตั่งครึ่งหนึ่ง “เทียบเชิญของเมืองหลวงจัดการเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็เป็นของทางอำเภอกับละแวกใกล้เคียง ร่างกายข้าไม่เอาไหน เดินเหินไม่สะดวก แต่ในใจยังจำได้ว่าควรเชิญผู้ใดบ้าง เจ้ารีบบันทึกไว้”
เขาบอกชื่อผู้ที่ต้องเชิญทีละคน ได้แก่ นายอำเภอ ผู้ช่วยนายอำเภอ เสมียนประจำอำเภอ อาจารย์ศึกษา และผู้ช่วยอาจารย์ ตลอดจนขุนนางในที่ว่าการอำเภอและเจ้าหน้าที่ฝ่ายการศึกษา
ทั้งอาจารย์จากสำนักศึกษาเอกชนที่เคยสอนฉินฮ่าวหรานให้อ่านเขียน คหบดีอาวุโสในท้องถิ่น หัวหน้าหมู่บ้านจากหมู่บ้านใกล้เคียงหลายแห่ง เจ้าของร้านค้าที่ติดต่อกับตระกูลฉินหรือเคยให้ความช่วยเหลือ...รายชื่อมากมายรวมแล้วมีหลายสิบคน
ฉินฮ่าวหรานคลี่กระดาษ เตรียมพู่กันไว้ ฉินเต๋อชางเอ่ยชื่อหนึ่ง เขาก็บันทึกชื่อนั้น พร้อมจดฐานะและความสัมพันธ์โดยย่อ ครานี้ฉินเหอวั่งไม่ง่วงซึม ทั้งยังอาสาทำงานวิ่งเต้น เปลี่ยนน้ำชา และฝนหมึก ฟังอย่างสนอกสนใจเป็นยิ่งนัก บางครั้งก็แทรกถามขึ้นมาว่า
“ท่านจางผู้นั้นใช่เจ้าของร้านผ้าที่เปิดอยู่ในเมืองหรือไม่?”
นับว่าช่วยให้ฉินฮ่าวหรานจัดความสัมพันธ์ต่าง ๆ ได้กระจ่างขึ้นบ้าง เขียนกันครานี้ก็เต็มเวลาตลอดทั้งเช้า
ยามบ่าย ฉินฮ่าวหรานจัดเทียบเชิญแยกเป็นหมวดหมู่ตามความสำคัญและพื้นที่
เทียบเชิญที่จะส่งไปยังตัวอำเภอ ทั้งของนายอำเภอ ผู้ช่วยนายอำเภอ เสมียนประจำอำเภอ อาจารย์ศึกษา และอาจารย์ที่เคยสอนเขา ล้วนสำคัญที่สุด ฉินฮ่าวหรานจึงตัดสินใจไปส่งด้วยตนเอง