ไจ่คุนได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น
เขานั่งครุ่นคิดอยู่หน้าโต๊ะเป็นเวลานาน ก่อนเอ่ยว่า “ศิษย์เข้าใจแล้ว บรรพชนมีแบบแผนอันดี ทว่าคนรุ่นหลังไร้ความมุ่งมั่น ราชวงศ์ก่อนมีนโยบายอันดีงาม แต่คนรุ่นถัดมากลับเกียจคร้าน เมื่อมองย้อนดูราชวงศ์ทั้งหลายที่ผ่านมา แบบแผนอันดีถูกผู้คนทอดทิ้ง ถูกกัดกร่อนด้วยข้อเสียที่สั่งสม ล้วนเป็นความผิดของกษัตริย์รุ่นหลังที่สืบทอดบัลลังก์แต่ไม่อาจรักษาสิ่งเดิมไว้ ทั้งยังควบคุมดูแลไม่เข้มงวด
บัดนี้ต้าเยว่ของเรามีกฎบรรพชนแจ่มชัด นโยบายส่งเสริมเกษตรและใส่ใจราษฎรก็มีพร้อม ทว่ายังไม่แน่ว่าจะเผยแพร่ไปทั่วใต้หล้าและเกื้อกูลราษฎรทุกคนได้ เรื่องที่คนรุ่นก่อนทำไม่สำเร็จ กฎที่รักษาไว้ไม่ได้ และข้อเสียที่ยังขจัดไม่สิ้น ต่อไปศิษย์จะสืบสานอดีตและบุกเบิกอนาคต ลงมือปฏิบัติด้วยตนเอง!”
เขาหันไปทางขันทีประจำการนอกตำหนัก แล้วมีรับสั่งเสียงขรึมว่า
“ถ่ายทอดคำสั่งจากตำหนักบูรพาของเรา จงส่งไปยังที่ดินหลวงทางเหนือของเมืองหลวงโดยทันที เมื่อการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงปีนี้เสร็จสิ้นแล้ว ให้ผู้ดูแลที่ดินหลวงตรวจสอบเกษตรกรในเขตที่ดินอย่างละเอียด คัดเลือกชาวนาผู้สูงวัยที่ขยันเพาะปลูก ได้ผลผลิตต่อหมู่อุดมสมบูรณ์ มีความประพฤติเที่ยงตรง สามารถชี้นำเพื่อนบ้านและเป็นแบบอย่างแก่ท้องถิ่น แต่งตั้งเป็น ‘เกษตราจารย์’ ประจำที่ดินหลวงประจำปีตามธรรมเนียมเก่าของไท่จู่ เลือกวันส่งตัวเข้าตำหนักบูรพา เราจะมอบรางวัลและประกาศเกียรติคุณแก่เขาด้วยตนเอง!”
ขันทีประสานมือรับพระบัญชา ก่อนก้าวเร็ว ๆ ออกไปถ่ายทอดคำสั่ง
ฉินฮ่าวหรานยืนอยู่ด้านข้าง มององค์รัชทายาทหนุ่มผู้เด็ดขาดฉับไว มุ่งหมายฟื้นฟูธรรมเนียมบรรพชนและลงมือดูแลกิจการเกษตรด้วยตนเองอย่างเงียบ ๆ แววตาฉายความยินดีอยู่ลึก ๆ
ไจ่คุนเกิดในวังลึก เติบโตในเขตต้องห้าม ไม่รู้ซึ้งถึงความทุกข์ยากของชาวบ้าน และยังไม่เข้าใจข้อเสียที่สั่งสมในราชสำนัก ทว่าเมื่อได้ฟังหลักธรรมก็เข้าใจ ทั้งยังตั้งใจจะลงมือปฏิบัติ นับว่าดียิ่งแล้ว
หลายวันต่อมา พิธีมอบรางวัลถูกจัดเตรียมขึ้นหน้าประตูเหวินหัวของตำหนักบูรพา