เมื่อต้องเผชิญหน้ากับน้องภรรยาผู้นี้ ซึ่งมีอายุเพียงสิบขวบก็สอบได้ซิ่วไฉแล้ว ทั้งยังมีชื่อเสียงโด่งดังจากบันทึกที่เรียบเรียงจนเป็นที่นิยมในหมู่นักศึกษาแห่งเมือง ความรู้สึกละอายใจในความด้อยกว่าจึงผุดขึ้นมาในใจของหลี่ซงเหยา เขากระวนกระวาย กลัวว่าตนจะมีความรู้ตื้นเขิน จนเผยความขลาดเขลาออกมาในการตอบโต้ทางวิชาการและเสียหน้า
ทว่าท่าทีของฉินฮ่าวหรานกลับทำให้เขาผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว ฉินฮ่าวหรานวางตัวสงบนิ่ง ถ้อยคำจริงใจ แววตากระจ่างใส ปราศจากความหยิ่งผยองของเด็กหนุ่มที่ประสบความสำเร็จ เขาหารือเรื่องความรู้อย่างเท่าเทียมด้วยใจจริง ทั้งยังถ่อมตนขอคำชี้แนะ มิได้วางท่าข่มข่มเพื่อทดสอบเขา
ฉินฮ่าวหรานใส่ใจ จึงไม่ซักถามเรื่องหลักคัมภีร์อันลึกซึ้ง หากเริ่มจากเนื้อหาที่หลี่ซงเหยากำลังศึกษาเพื่อเตรียมสอบระดับอำเภอและการสอบระดับเมืองในคราวหน้า แล้วถามถึงจุดที่เขามักไม่เข้าใจและข้อสงสัยยามอ่านหนังสือ
เมื่อเห็นว่าฉินฮ่าวหรานมีท่าทีจริงใจ น้ำเสียงอ่อนโยน หลี่ซงเหยาก็ค่อย ๆ คลายความกังวลในใจ ก่อนจะเอ่ยถึงข้อสงสัยหลายเรื่องที่สะสมมานาน ครุ่นคิดอย่างไรก็ยังหาคำตอบไม่ได้ออกมาอย่างลังเล
อาทิ จะเข้าใจความหมายลึกซึ้งของวรรคหนึ่งในคัมภีร์เมิ่งจื่อได้อย่างไร เมื่อคำอธิบายของปราชญ์โบราณบางตอนมีความเห็นแตกต่างกันควรเลือกยึดถืออย่างไร หรือแม้แต่เทคนิคเฉพาะในการเปิดประเด็นและสืบความในบทความแปดขา ซึ่งเขารู้สึกว่ารับมือไม่ไหว
ฉินฮ่าวหรานตั้งใจฟัง บางครั้งพยักหน้าแสดงความเข้าใจ บางครั้งก็ขบคิดเงียบ ๆ
ครั้นหลี่ซงเหยาพูดจบ เขาก็อาศัยความรู้ที่ได้เล่าเรียนจากสำนักศึกษาประจำเมือง คำชี้แนะของอาจารย์หลิวและอาจารย์ท่านอื่น ๆ ผนวกกับความคิดและความเข้าใจของตน อธิบายและวิเคราะห์ทีละข้ออย่างเป็นลำดับ ชัดเจนและมีเหตุผล
ท่ามกลางการถามตอบและแลกเปลี่ยนความรู้อย่างลึกซึ้ง ความตื่นตะลึงในใจหลี่ซงเหยาก็ยิ่งเพิ่มพูน