งานชุมนุมวรรณกรรมเจียงเซี่ยปิดฉากลงอย่างงดงาม บัณฑิตจากสำนักศึกษาเหมี่ยนหยางกลับไปพร้อมเกียรติยศ มิได้เพียงคว้าความภาคภูมิใจจากการเป็นผู้ชนะเลิศ แต่ยังฝากชื่อเสียงอันดีงามในหมู่บัณฑิตแห่งหูเป่ยและหูหนาน ว่าเป็นผู้ถ่อมตนและใฝ่เรียนรู้
ทุกคนมิได้ออกเดินทางกลับเมืองเหมียนหยางในทันที อาจารย์หวังเห็นใจบัณฑิตที่เคร่งเครียดและเหน็ดเหนื่อยมาหลายวัน จึงอนุญาตให้หยุดพักสามวัน ให้ทุกคนเที่ยวชมทั่วเมืองอู่ชาง เปิดโลกทัศน์และผ่อนคลายจิตใจ
คนหนุ่มย่อมเปี่ยมด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเรี่ยวแรง เมื่อวางภาระจากงานชุมนุมวรรณกรรมลงแล้ว คนกลุ่มหนึ่งก็หารือกันอย่างกระตือรือร้นว่าจะไปที่ใด
จุดหมายแรกของทุกคนกลับเป็นสนามสอบหลวงโดยพร้อมเพรียงกัน ที่นั่นจะเป็นสมรภูมิซึ่งพวกเขาต้องเข้าร่วมการสอบระดับมณฑลในอนาคต เพื่อชิงตำแหน่งจวี่เหริน
สนามสอบหลวงแห่งอู่ชางตั้งอยู่ทางตะวันตกของเมือง มีอาณาบริเวณกว้างใหญ่ กำแพงอิฐเขียวสูงตระหง่าน บรรยากาศเคร่งขรึม
ประตูใหญ่สีชาดปิดสนิท เบื้องหน้ามีลานกว้างขวาง ครั้นฉินฮ่าวหรานและคนอื่น ๆ มาถึง ก็เห็นผู้คนกลุ่มเล็ก ๆ ยืนล้อมอยู่ไม่ไกลจากกำแพงสนามสอบ ต่างชี้ไม้ชี้มือและกระซิบกระซาบกัน
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ พวกเขาก็ได้ยินเสียงคนผู้หนึ่งพึมพำซ้ำไปซ้ำมา
“...สอบได้แล้ว ข้าสอบได้แล้ว ฮ่า ๆ ๆ ‘ทำให้คุณธรรมแจ่มชัด ทำให้ประชาราษฎร์ใกล้ชิด และหยุดอยู่ ณ ความดีงามสูงสุด’...ไม่ถูก ไม่ถูก ผู้คุมสอบตาบอด บทความของข้า...การเปิดประเด็นของข้า...ฮือ ๆ ...สิบปีที่ร่ำเรียนอย่างยากลำบาก...”
เมื่อแหวกฝูงชนเข้าไป ก็เห็นชายผู้หนึ่งอายุราวสามสิบปี เสื้อผ้าขาดวิ่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง นั่งทรุดอยู่กับพื้น ดวงตาเลื่อนลอย ใบหน้าทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ มือทั้งสองกวัดแกว่งไปมาอย่างไร้จุดหมาย เห็นได้ชัดว่าสติวิปลาส