เมื่อกลับถึงเรือนฉิน ทุกคนก็ครึกครื้นกันอยู่พักใหญ่ ฉินเต๋อชางเล่าเรื่องคืนนี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ ฉินหย่วนซานคอยรับคำอยู่ข้าง ๆ ส่วนเฉินซื่อกับฉินหลิงกูหารือกันเรื่องสินสอดและงานแต่ง เด็ก ๆ ง่วงจนฟุบหลับกันไปคนละทิศละทาง
ยามเย็นของวันถัดมา ฉินฮ่าวหรานกลับจากเข้าเวร
ภายในโถงใหญ่ ท่านอาฉินเต๋อชางกำลังพูดคุยบางอย่างกับท่านลุงฉินหย่วนซาน ครั้นเห็นฉินฮ่าวหรานเข้ามา ก็รีบกวักมือเรียก “ฮ่าวหรานกลับมาแล้วหรือ? มานี่เร็ว ข้ามีเรื่องจะหารือกับเจ้า”
ฉินฮ่าวหรานเดินเข้าไปนั่งลงข้างท่านอา
ฉินเต๋อชางลดเสียงลง แล้วเล่าเรื่องที่ไปสืบถามเกี่ยวกับแม่สื่อทางการในวันนี้
ทั้งแม่สื่อของที่ว่าการ แม่สื่อที่ขึ้นทะเบียนในหมู่ชาวบ้าน ทั้งธรรมเนียมและค่าตอบแทน เขาพร่ำเล่าเสียยืดยาว
ฉินฮ่าวหรานตั้งใจฟัง ก่อนตอบในท้ายที่สุดว่า “ท่านอาอุตส่าห์ลำบากแล้ว เรื่องเหล่านี้หลานไม่รู้ความ ให้ท่านอาเป็นผู้ตัดสินใจทั้งหมดเถิด”
ฉินเต๋อชางโบกมือพลางยิ้ม “เจ้าทำหน้าที่ของเจ้าไป เรื่องพวกนี้มีพวกเราจัดการ พรุ่งนี้ข้าจะไปหาแม่สื่อทางการของที่ว่าการกับท่านลุงของเจ้า ได้ยินมาว่าแม่สื่อแซ่โจวเป็นคนรอบคอบที่สุด รับเป็นแม่สื่อให้ตระกูลขุนนางโดยเฉพาะ”
ระหว่างสนทนา ฉินฮ่าวหรานเหลือบตาไปเห็นหลี่ซงเหยาผู้เป็นพี่เขยกำลังร่ำเรียนอย่างขะมักเขม้นอยู่ในลาน
เมื่อพูดคุยกับท่านอาจบลง ฉินฮ่าวหรานก็พาพี่เขยไปนั่งบนม้านั่งหินในลาน
“พี่เขย ท่องบทความที่เขียนช่วงนี้ให้ข้าฟังสักบทได้หรือไม่”
หลี่ซงเหยาชะงักไปเล็กน้อย สีหน้ากระอักกระอ่วน “ข้า... บทความพวกนั้นล้วนเขียนส่งเดช...”
“ท่องมาให้ฟังเถิด”
หลี่ซงเหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เริ่มท่องบทความบทหนึ่ง ชื่อว่า ‘ว่าด้วยการปกครองเกษตรกรรม’
ฉินฮ่าวหรานฟังเงียบ ๆ
บทความไม่ยาวนัก ราว 800 อักษร
หลี่ซงเหยาลืมถ้อยคำไปบางแห่ง แต่ใจความโดยรวมยังพอชัดเจน
เมื่อท่องจบ เขาก็ก้มหน้าลง ราวกับกำลังรอรับการตัดสิน