เมื่อกลับถึงเรือนปีกตะวันตก ก็เป็นยามโหย่วแล้ว
ภายในเรือนกลับคืนสู่ความสงบในที่สุด สวีฉี่เพิ่มกำลังอารักขา ทำให้คนไม่เกี่ยวข้องไม่อาจเข้าใกล้จวนสวีได้อีก
ทว่าไม่รู้ด้วยเหตุใด นอกกำแพงเรือนยังคงมีเงาคนประปรายวนเวียนอยู่ บางครั้งก็มีสิ่งของถูกโยนข้ามกำแพงเข้ามา ตกกระทบพื้นศิลาสีครามเกิดเสียงแผ่วเบา
ฉินฮ่าวหรานนึกถึงประโยคหนึ่งที่เคยอ่านในชาติก่อน “เมื่อเจ้ากลายเป็นสัญลักษณ์ เจ้าก็ไม่ใช่ตัวเจ้าอีกต่อไป”
เขาหันกลับเข้าห้อง ฝนหมึกปูแผ่นกระดาษ แล้วจรดพู่กันเขียนว่า
“ร่ำเรียนในหน้าต่างหนาว มิใช่เพื่อชื่อเสียงลวง ผ้าหยาบไยต้องแต่งแต้มอารมณ์อาลัย อย่าปล่อยกลิ่นเงินตราแปดเปื้อนหน้ากระดาษ จงรักษาใจบริสุทธิ์ไว้เคียงจันทร์กระจ่าง”
เมื่อเขียนเสร็จ ก็เป่ารอยหมึกให้แห้ง ม้วนกระดาษแล้วผลักประตูเรือนออกไป ด้านนอกมีองครักษ์จวนสวีสองนายก้มคำนับ “คุณชายฉิน”
ฉินฮ่าวหรานยื่นม้วนกระดาษให้ “รบกวนพวกท่านนำบทกวีนี้ไปติดไว้บนกำแพงนอกจวน”
องครักษ์รับกระดาษไป พลางเอ่ยอย่างลังเล “คุณชาย ข้างนอกมีผู้คนมากมาย ติดออกไปเกรงว่า...”
“ไม่เป็นไร ติดเถิด”
ไม่นานนัก ด้านนอกกำแพงจวนก็เกิดเสียงอื้ออึง บ้างส่งเสียงอุทาน บ้างอ่านออกเสียง ไม่นานบทกวีทั้งสี่วรรคก็แพร่กระจายไปประหนึ่งงอกปีก
“ร่ำเรียนในหน้าต่างหนาว มิใช่เพื่อชื่อเสียงลวง ผ้าหยาบไยต้องแต่งแต้มอารมณ์อาลัย...”
“อย่าปล่อยกลิ่นเงินตราแปดเปื้อนหน้ากระดาษ จงรักษาใจบริสุทธิ์ไว้เคียงจันทร์กระจ่าง!”
เสียงอ่านดังขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ประสานเป็นเสียงเดียวกัน
บทกวีแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว วันรุ่งขึ้น หนังสือพิมพ์เมืองหลวงลงพิมพ์เนื้อหาไว้ครบถ้วน พร้อมตั้งชื่อว่า “บทกวีปฏิเสธทรัพย์สินของจอหงวนการสอบระดับเมืองหลวงฉิน”
ในโรงน้ำชา นักเล่านิทานตบโต๊ะร้องชม “ช่างเป็นวรรคที่ยอดเยี่ยม ‘อย่าปล่อยกลิ่นเงินตราแปดเปื้อนหน้ากระดาษ’! นี่ต่างหากคือกระดูกสันหลังของผู้ร่ำเรียนอย่างแท้จริง!”
ภายในเรือนลึก บรรดาคุณหนูถือหนังสือพิมพ์ไว้ในมือ อ่านบทกวีทั้งสี่วรรคซ้ำไปซ้ำมา แววตาเปล่งประกายยิ่งกว่าเดิม