บทสนทนาในห้องหนังสือใกล้สิ้นสุดลง ท่านอาจารย์หลี่มองญาติร่วมตระกูลทั้งสองคนที่คำนึงถึงอนาคตของลูกหลานด้วยใจจริง แล้วพลันเกิดความคิดบางอย่างขึ้น สายตาทอดผ่านหน้าต่างไปยังฉินเหอวั่งซึ่งกำลังตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งในสำนักศึกษาเอกชนอยู่กลางลานบ้าน
เด็กหนุ่มผู้นี้รูปร่างกำยำ ใบหน้ามีแววซื่อบริสุทธิ์และร่าเริงอย่างลูกชาวนา เขาเอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า “น้องเต๋อชาง หย่วนซาน ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”
ฉินเต๋อชางกับฉินหย่วนซานรีบนั่งตัวตรง “เชิญท่านอาจารย์กล่าว”
ท่านอาจารย์หลี่ชี้ไปยังฉินเหอวั่งนอกหน้าต่าง “เด็กเหอวั่งผู้นี้ ข้าเห็นว่าแม้นิสัยจะซุกซนไปบ้าง แต่แววตากระจ่างใส เนื้อแท้เป็นเด็กซื่อตรงและให้ความสำคัญกับไมตรี
“ด้วยวัยของเขา หากจะเดินเส้นทางสอบคัดเลือกขุนนาง เริ่มเรียนการแต่งบทความตามแบบแผนตั้งแต่ต้น ก็คงช้าไปสักหน่อย ยากจะประสบความสำเร็จใหญ่หลวง ทว่าหากเพียงเริ่มรู้หนังสือ เข้าใจหลักเหตุผล รู้คำสั่งสอนของปราชญ์ และเข้าใจธรรมเนียมการคบหาผู้คน ก็ยังไม่สายเกินไป
เมื่อเห็นแววตาของฉินหย่วนซานพลันสว่างวาบ ท่านอาจารย์หลี่ก็กล่าวต่อ
“การอ่านหนังสือใช่ว่าจะมีไว้เพื่อเกียรติยศตำแหน่งเสมอไป เมื่อรู้หนังสือและเข้าใจเหตุผลแล้ว ต่อให้ภายหน้าเขาอยู่ทำนาในหมู่บ้าน ช่วยตระกูลดูแลกิจการฟาร์มเป็ดกับร้านค้า หรือมีโอกาสออกไปเผชิญโลกภายนอก ก็ย่อมทำสิ่งต่าง ๆ ได้เป็นระเบียบมากขึ้น ทั้งยังมีหลักคิด ไม่ถูกผู้อื่นหลอกลวงง่าย ๆ จนเสียเปรียบเพราะอ่านหนังสือไม่ออก
“หากพวกเจ้ามีใจ รอหลังฤดูใบไม้ผลิเมื่อสำนักศึกษาเอกชนเริ่มปีการศึกษาใหม่ ค่อยส่งเขามาที่นี่ ไม่จำเป็นต้องตั้งข้อเรียกร้องเช่นตอนฮ่าวหราน เพียงให้เรียนรวมกับชั้นเด็กเริ่มเรียนสักสองสามปี วางรากฐานให้มั่นคง อย่างไรก็เป็นเรื่องดีที่ได้ประโยชน์ไปชั่วชีวิต”