เขาหันไปมองนายธงข้างกาย “ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ทั้งกองทัพหยุดทัพ ตั้งค่ายรับศึก”
ธงสัญญาณโบกสะบัด เสียงแตรเปลี่ยนจังหวะ กองทัพต้าเยว่หยุดลงห่างจากข้าศึกสามช่วงธนู รถโล่แถวหน้าถูกเข็นออกไป พลปืนไฟหมอบอยู่หลังรถโล่ พลธนูขึ้นสายพาดลูกศร ส่วนพลปืนใหญ่จุดคบเพลิงเตรียมพร้อม
เนี่ยเป้าควบม้ามาถึงหน้ากองทัพ สายตากวาดผ่านเหล่าทหารที่ใบหน้าซีดเผือด
เขาหยิบธงบัญชาการจากหลังม้า ชูขึ้นสูง เสียงกังวานดุจระฆังใหญ่สะท้อนทั่วค่าย
“พวกเจ้าหวาดกลัวข้าศึกจนไม่กล้าเดินหน้า เห็นกฎหมายราชสำนักเป็นสิ่งใด! วันนี้เมื่อเผชิญศึก ถอยหนึ่งก้าวตัดหัวหนึ่งคน ถอยร้อยก้าวฆ่าทั้งกองทัพ! ผู้ใดกล้าถอยก่อน กองหลังจะตัดหัวเสีย อย่าหาว่าข้าไม่เตือนล่วงหน้า!”
สิ้นเสียง นายกองพันครัวเรือนคนหนึ่งก็ซวนเซถอยออกมาจากแถว นายกองผู้นั้นแซ่โจว เป็นทหารเก่าแห่งกองทัพรักษานคร อายุสี่สิบกว่า ร่างกำยำ ทว่ายามนี้ใบหน้าซีดขาว หันหลังหมายจะวิ่งหนี
เนี่ยเป้าหรี่ตาลง ก่อนสั่งองครักษ์ข้างกายเสียงต่ำ “จับตัวไว้”
องครักษ์หลายคนกระโจนเข้าใส่ราวหมาป่าดุร้าย กดนายกองโจวลงกับพื้น
นายกองโจวดิ้นรนพลางร้องว่า “เสนาบดีเนี่ย! เสนาบดีเนี่ย! โปรดไว้ชีวิตด้วย! ข้าน้อยมิได้คิดหนี ข้าน้อยเพียง...”
เนี่ยเป้าไม่แม้แต่จะมองเขา กลับหันไปสั่งนายธง “อ่านพระราชโองการ”
นายธงคลี่แพรเหลืองในมือ แล้วอ่านเสียงดัง “รับพระราชโองการและธงบัญชาการ มีพระบัญชาให้ลงโทษตามกฎทัพ! นายกองโจว ผู้หนึ่งขลาดหนีในสนามรบ ทำให้แผนการศึกของกองทัพเสียหาย! เพชฌฆาต จงลงมือ!”
เพชฌฆาตสองคนก้าวออกมา ลากนายกองโจวไปหน้ากองทัพ แล้วกดให้คุกเข่าลงกับพื้น นายกองโจวยังคิดดิ้นรน ทว่าแสงดาบวาบผ่าน ศีรษะกลิ้งหล่น เลือดพุ่งกระฉูดสาดลงบนดินเหลือง เป็นภาพชวนสยดสยอง