เมื่อเข้าสู่ช่วงถามตอบ ใต้โถงพลันคึกคักขึ้นทันใด
มือแต่ละข้างชูสูงขึ้น บางคนถึงกับร้อนใจจนลุกขึ้นยืน แทบอยากพุ่งไปหน้าโต๊ะบรรยาย เพียงเพื่อให้ฉินฮ่าวหรานเหลือบมองตนอีกสักครั้ง และถามตนสักหนึ่งคำถาม
หากได้รับความโปรดปรานจากเขาและถูกยกเป็นศิษย์ เช่นนั้นก็เท่ากับได้ทางลัด!
ฉินฮ่าวหรานพยายามเอาใจใส่ผู้ถามทุกคน ทั้งยังตอบอย่างอดทน
เมื่อพบว่าบัณฑิตคนใดตอบได้ดี ก็จะพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยชมว่า “ดี”
หากพบว่าคำตอบคลาดเคลื่อน ก็ไม่ตำหนิอย่างเข้มงวด หากแต่ชี้แนะอย่างค่อยเป็นค่อยไป นำทางให้ขบคิด
ไม่รู้ตัว เวลากว่าหนึ่งชั่วยามก็ผ่านพ้นไป เมื่อเห็นว่าใกล้เที่ยงแล้ว ฉินฮ่าวหรานเหลือบมองนอกหน้าต่าง ปิดตำรา แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “วันนี้บรรยายถึงเพียงนี้ วิถีแห่งการศึกษานั้นอยู่ที่ความเพียรสม่ำเสมอ สั่งสมวันแล้ววันเล่า หวังว่าทุกท่านจะร่วมมุมานะไปด้วยกัน”
เขาค้อมกายเล็กน้อย เหล่าบัณฑิตต่างลุกขึ้นพร้อมกัน คารวะตอบ แล้วกล่าวเสียงพร้อมเพรียงว่า “ขอบพระคุณราชบัณฑิตฉินที่ชี้แนะ!”
ฉินฮ่าวหรานเดินลงจากแท่นบรรยาย รับห่อผ้าจากมือฉินเหอวั่ง
เขาเดินไปหาท่านอาจารย์ผู้สอนหวัง อาจารย์หลิว และอาจารย์สอนหนังสืออีกหลายท่าน เปิดห่อผ้า ภายในมีเครื่องเขียนทั้งสี่อย่างชุดประณีตอยู่หลายชุด
เขาประคองมอบให้ท่านอาจารย์ผู้สอนหวัง อาจารย์หลิว และอาจารย์อาวุโสอีกหลายท่านซึ่งยังประจำอยู่ที่สำนักศึกษาประจำเมืองด้วยความเคารพ ก่อนค้อมกายกล่าวว่า “ศิษย์กลับบ้านเกิดครานี้ ไม่มีสิ่งใดล้ำค่ามามอบให้ เป็นเพียงของขวัญเล็กน้อยแทนใจ ขอขอบพระคุณอาจารย์ทุกท่านที่เคยสั่งสอนศิษย์ในวันวาน”
ท้ายที่สุด ฉินฮ่าวหรานเดินไปหาอาจารย์หลิว หยิบห่อผ้าอีกห่อหนึ่งออกมา ยื่นถวายด้วยสองมือ แล้วกล่าวเสียงเบาว่า “อาจารย์ นี่เป็นของขวัญเล็กน้อยที่ศิษย์จัดเตรียมไว้ต่างหาก มิได้มีค่าอันใด ขออาจารย์โปรดรับไว้”