ท่ามกลางแสงสนธยา สายลมยามเย็นพัดชายอาภรณ์ ซุ่นจื่อรออยู่หน้าจวนมานานแล้ว ครั้นเห็นฉินฮ่าวหรานปรากฏกาย ก็รีบก้าวเข้ามาค้อมกายคำนับ “นายท่านกลับมาแล้ว!”
ฉินฮ่าวหรานขานรับแล้วเอ่ยถาม “ที่บ้านทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่?”
“เรียน นายท่าน ฮูหยินผู้เฒ่าทราบว่าท่านลางานกลับเมืองหลวงในวันนี้ จึงพาฮูหยินกับคุณชายน้อยไปจวนสวีตั้งแต่ยามเที่ยง ทั้งยังสั่งเป็นพิเศษว่า เมื่อท่านกลับจวนแล้วให้ไปที่นั่น จะได้จัดงานเลี้ยงรับท่าน”
ฉินฮ่าวหรานกลับจวนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและชำระล้างร่างกาย สวมชุดสามัญสะอาดเรียบร้อย หยิบของกำนัลแล้วขึ้นรถมุ่งหน้าไปจวนสวี
คนเฝ้าประตูจวนสวีชะเง้อรออยู่ตรงปากถนนแต่เนิ่น ๆ ครั้นมองเห็นรถม้าของตระกูลฉินแล่นมาแต่ไกล ก็รีบค้อมกายประสานมือเอ่ยต้อนรับ “เขยกลับมาแล้ว!”
เมื่อก้าวเข้าไปในจวนสวี ดอกทับทิมในลานเรือนกำลังผลิบานสะพรั่ง แดงเรื่อดุจเปลวเพลิง ช่อดอกแดงสดแต่งแต้มเต็มกิ่งก้าน สะท้อนให้ทั่วลานเรือนอบอวลด้วยความมีชีวิตชีวา
สวีฉี่นั่งอยู่บนที่นั่งประธานในโถงใหญ่ มือแตะถ้วยชาเบา ๆ สนทนาสัพเพเหระกับบุตรชายหลายคน
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากระเบียง ก็วางถ้วยชาแล้วลุกขึ้นต้อนรับ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม “จิ่งสิงมาแล้ว เข้ามานั่งข้างในเถิด”
ฉินฮ่าวหรานก้าวเข้าไปอย่างนอบน้อม ค้อมกายคารวะ “บุตรเขยฉินฮ่าวหราน ขอคารวะท่านพ่อตา”
สวีฉี่ยกมือขึ้นเล็กน้อย ประหนึ่งประคองให้ลุกขึ้น พลางยิ้มกล่าวเสียงอ่อนโยน “คนกันเองทั้งนั้น ไยต้องมากพิธีเช่นนี้”
ฉินฮ่าวหรานค้อมกายคารวะพี่ภรรยาทั้งสามคน ได้แก่ สวีเหวินไป๋ สวีเหวินซง สวีเหวินเฟิง และน้องภรรยา สวีเหวินข่าย ทีละคน พี่น้องทั้งหลายต่างประสานมือคารวะตอบ
สวีฉี่เห็นดังนั้นก็พยักหน้าพลางยิ้ม แล้วกล่าวว่า “แม่ยายของเจ้าและเหวินอิน ภรรยาของเจ้า กำลังสนทนากันอยู่ที่โถงด้านหลัง พวกเราเข้าไปนั่งที่โต๊ะก่อน พวกนางจะตามมาทีหลัง”