หลี่ป๋ออันลูบเคราพลางกล่าวว่า “การใช้ชีวิตในเมืองหลวงนั้นไม่ง่ายเลย ค่าเช่าห้องและอาหารการกินแพงกว่าอู่ชางกับฉางซาหลายเท่า แค่ถ่านหินก็ราคาชั่งละ 50 อีแปะ เผาไปวันหนึ่งก็ต้องจ่ายถึง 100 อีแปะแล้ว ยังดีที่เรือนพักของสมาคมบ้านเกิดพอใช้ได้ คนบ้านเดียวกันก็ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน เพียงแต่เรื่องผู้ค้ำประกันต้องจัดการให้เรียบร้อยโดยเร็ว”
การสมัครสอบระดับเมืองหลวงจำเป็นต้องให้ขุนนางจากบ้านเกิดซึ่งประจำอยู่ในเมืองหลวงลงนามรับรองเป็นผู้ค้ำประกัน เพื่อป้องกันการสวมรอยภูมิลำเนาและการเข้าสอบแทนผู้อื่น
นี่เป็นเรื่องสำคัญอันดับหนึ่ง ไม่มีผู้ใดกล้าละเลย
โจวเหวินหมิ่นรับคำว่า “ถูกต้อง บิดาข้าเขียนจดหมายถึงสหายเก่าหลายท่านที่อยู่ในเมืองหลวงแล้ว หลังปีใหม่คงต้องไปเยี่ยมเยียน เพียงแต่ไม่ทราบว่าการสอบระดับเมืองหลวงปีนี้ ผู้คุมสอบและกรรมการตรวจข้อสอบจะเป็นใต้เท้าท่านใดบ้าง หากรู้ล่วงหน้า การทบทวนตำราจะได้มุ่งเน้นได้ถูกทาง”
นี่เป็นหนึ่งในเรื่องที่ผู้เข้าสอบทุกคนใส่ใจมากที่สุด แนวทางทางวิชาการและจุดยืนทางการเมืองของผู้คุมสอบ มักส่งผลต่อเกณฑ์การคัดเลือก
หากผู้คุมสอบให้ความสำคัญกับหลักคัมภีร์ ก็ต้องทุ่มเทศึกษา《คัมภีร์สี่เล่ม》《คัมภีร์ห้าเล่ม》อย่างหนัก
หากให้ความสำคัญกับบทความเชิงนโยบาย ก็ต้องติดตามสถานการณ์บ้านเมือง และเชี่ยวชาญแนวทางบริหารแผ่นดินกับช่วยเหลือราษฎร
จางฉู่หยวนดูคล้ายจะมีข่าวคราวอยู่บ้าง จึงลดเสียงลงกล่าวว่า “น้องได้ยินมาว่า ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับงานปฏิบัติ เมื่อปีก่อนมีข่าวเล็ดลอดออกมาแล้วว่าการสอบปีนี้อาจเน้นแนวทางบริหารแผ่นดินและช่วยเหลือราษฎร ส่วนผู้คุมสอบนั้น อัครเสนาบดีในสภาเสนาบดีหลายท่านกับขุนนางใหญ่กรมพิธีการล้วนมีโอกาสทั้งสิ้น บัดนี้พระประสงค์ของฝ่าบาทยังไม่แน่ชัด ผู้ใดก็กล่าวไม่ได้”