เมื่อกลับถึงโถงใหญ่ สวีเหวินอินก็ออกมาจากเรือนด้านหลังแล้ว กำลังเก็บถ้วยชาอยู่
ครั้นเห็นฉินฮ่าวหรานเข้ามา นางจึงเดินเข้าไปถามว่า “ท่านพี่ ซือเย่จ้าวมาด้วยธุระอันใดหรือ?”
ฉินฮ่าวหรานเล่าเรื่องการบรรยายให้ฟัง
สวีเหวินอินฟังแล้วก็ยิ้มน้อย ๆ “นี่เป็นเรื่องดี ท่านพี่มีความรู้ ย่อมควรบรรยายให้มากขึ้นและแลกเปลี่ยนกับผู้อื่นให้มากขึ้น การบรรยายเรื่องตำรายวี่ก้งเมื่อเดือนห้า มิใช่ว่าท่านพี่บรรยายได้ดีหรือ? ซือเย่จ้าวชื่นชมท่าน ทั้งเหล่านักศึกษาในสำนักก็เคารพท่าน เรื่องเช่นนี้ผู้อื่นปรารถนาแต่ยังมิอาจหาได้
“เพียงแต่...ยามบรรยาย ท่านพี่ต้องสุขุมรอบคอบ บรรดาศิษย์ในสำนักศึกษาหลวงมีภูมิหลังซับซ้อน ต่างก็มีความคิดของตน บ้างมาจากตระกูลใหญ่ บ้างมาจากครอบครัวยากจน บ้างใฝ่ศึกษาอย่างแท้จริง บ้างเพียงประคองวันเวลาให้ผ่านไป ท่านพี่ต้องถ่ายทอดความรู้ อีกทั้งสังเกตสีหน้าผู้คนให้เป็น รู้ว่าผู้ใดคบหาได้ ผู้ใดไม่ควรคบหา”
ฉินฮ่าวหรานพยักหน้า “ฮูหยินกล่าวถูกแล้ว ข้าเข้าใจ”
สวีเหวินอินกล่าวต่อ “เทศกาลล่าปาเดือนสิบสองเหลืออีกเพียงไม่กี่วัน ท่านพี่จะเตรียมบทบรรยายหรือไม่? ข้าจะฝนหมึกให้”
ฉินฮ่าวหรานยิ้ม “ดี”
ฉินฮ่าวหรานนั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือ คลี่กระดาษแล้วเริ่มเขียนบทบรรยาย
วันขึ้นแปดค่ำเดือนสิบสอง ทุกครัวเรือนในเมืองหลวงต่างต้มโจ๊กเทศกาลล่าปา กลิ่นหอมหวานของพุทราแดง เม็ดบัว และลำไยลอยอบอวลตามตรอกซอกซอย
ฉินฮ่าวหรานลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ สวมเสื้อคลุมบุฝ้ายผ้าไหมสีเขียวตัวใหม่ ทับด้วยเสื้อคลุมขนกระเรียนผ้าต่วนสีครามเข้ม บนศีรษะสวมหมวกขนกำมะหยี่สีดำ
สวีเหวินอินช่วยผูกสายคาดเอวให้เขาด้วยตนเอง ทั้งจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนถอยไปมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า “เรียบร้อยแล้ว”
ฉินฮ่าวหรานมองนาง พลันนึกบางอย่างขึ้นได้จึงถามว่า “วันนี้เป็นเทศกาลล่าปา ที่บ้านต้มโจ๊กหรือยัง?”
สวีเหวินอินยิ้ม “ต้มแล้ว ตั้งแต่เช้าก็เริ่มเคี่ยว ใช้ข้าวเหนียวที่ท่านพี่นำมาจากหูเป่ยและหูหนานเมื่อปีก่อน เติมพุทราแดง เม็ดบัว ลำไย ถั่วลิสง วอลนัต เมล็ดสน และผลไม้เชื่อมอีกหลายชนิด รอท่านพี่กลับมาก็ได้ดื่มพอดี”