วันส่งท้ายปีเก่ามาถึงในที่สุด ท่ามกลางความคาดหวังของผู้คนมากมาย
ฟ้ายังไม่สาง ทั่วสารทิศจมอยู่ในความมืดสีน้ำเงินเข้ม มีเพียงขอบฟ้าทางทิศตะวันออกที่เริ่มเผยแสงขาวรำไร ทว่าหมู่บ้านหลิวถังตื่นขึ้นแล้ว เสียงไม้เคาะดังชัดเจนขึ้นสามครั้งในอากาศอันเงียบสงัด เป็นสัญญาณเรียกรวมตัว
ฉินหย่วนซานปลุกฉินฮ่าวหรานแต่เช้าตรู่ เขาสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเข้มสะอาดเรียบร้อย เมื่อผลักประตูเรือนออก อากาศหนาวเย็นสดชื่นก็ปะทะใบหน้า ทำให้เขาตื่นเต็มตา
เห็นผู้คนในตรอกซอกซอยต่างมุ่งหน้าไปยังศาลบรรพชนตระกูลฉิน
ลานกว้างหน้าศาลบรรพชนมีผู้คนยืนเบียดเสียดกันแน่นขนัด ล้วนเป็นบุรุษในตระกูลฉิน ตั้งแต่ผู้เฒ่าวัยแปดสิบเก้าสิบที่ผมและหนวดขาวโพลน ต้องถือไม้เท้าพยุงกาย ไปจนถึงเด็กชายวัยกำลังโตที่เพิ่งรวบผม ใบหน้ายังเจือความเยาว์วัย
ไม่มีผู้ใดส่งเสียงเอะอะ ฉินฮ่าวหรานทำตามคำชี้แนะของฉินหย่วนซาน ไปยืนในแถวของสายตระกูลตน ซึ่งอยู่ค่อนไปทางด้านหลัง เมื่อกวาดตามองรอบด้าน ก็เห็นใบหน้าคุ้นเคยอยู่บ้าง ท่ามกลางแสงอรุณอันริบหรี่ ทุกคนดูเคร่งขรึมเป็นพิเศษ
ความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งผุดขึ้นในใจเขา คนเหล่านี้มีแซ่เดียวกับเขา และสืบสาวกลับไปถึงบรรพบุรุษผู้เดียวกันซึ่งอยู่ห่างไกล ในยุคสมัยที่ให้ความสำคัญกับการสืบทอดสายเลือดอย่างยิ่ง ความเกี่ยวพันเช่นนี้ช่างแน่นแฟ้นและตรงไปตรงมา