นับแต่นั้นมา ชาของกัวอวิ๋นเชียนจะถูกส่งมาให้ทุก ๆ สองสามเดือน
ทุกครั้งที่ฉินฮ่าวหรานได้รับชา เขาจะแบ่งส่งให้ญาติมิตร พร้อมกับช่วยกล่าวถึงผลงานการปกครองของกัวอวิ๋นเชียน
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนในเมืองหลวงไม่น้อยต่างรู้ว่าที่หลิ่งหนานมีอำเภอไหวจี๋ และในอำเภอไหวจี๋มีนายอำเภอกัว เป็นขุนนางที่ทำงานมั่นคง ทั้งยังปกครองบ้านเมืองได้อย่างมีระเบียบ
(เรื่องราวภายหลัง) ฤดูใบไม้ผลิปีถัดมา กรมขุนนางประเมินผลงานของขุนนางท้องถิ่น
ฉินฮ่าวหรานได้ยินมาว่า เมื่อหลางจงแห่งกองคัดเลือกขุนนางกล่าวถึงขุนนางหลิ่งหนาน ก็เอ่ยถึงกัวอวิ๋นเชียนเป็นพิเศษว่า “นายอำเภอกัวแห่งไหวจี๋ มีชื่อเสียงด้านการปกครองไม่น้อย”
ผู้ที่อยู่ข้าง ๆ จึงกล่าวคล้อยตาม “ได้ยินมาเหมือนกัน ที่นั่นตั้งโรงเรียนประจำหมู่บ้าน ทั้งยังซ่อมแซมชลประทาน ทำได้ดีทีเดียว”
ฤดูร้อนปีนั้น กัวอวิ๋นเชียนได้รับการโยกย้ายไปเป็นนายอำเภอของอำเภอพานอวี๋ จวนกว่างโจว
พานอวี๋เป็นอำเภอชั้นดีแห่งหลิ่งหนานเต้า อยู่ใกล้เมืองหลวงประจำมณฑล งานราชการจึงยุ่งวุ่นวาย ทว่าก็เป็นทางลัดสู่การเลื่อนตำแหน่ง
กลางเดือนเจ็ด ฉินฮ่าวหรานได้รับจดหมายจากบ้าน
จดหมายเขียนมาจากคนในตระกูล ฉินฮ่าวหรานเปิดออกอ่านดู
ในจดหมายกล่าวว่า ท่านอาใหญ่กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย ระหว่างทางราบรื่นดี ไม่เจ็บป่วยและไม่เหน็ดเหนื่อย
วันที่ท่านอาใหญ่กลับถึงหมู่บ้าน คนในตระกูลต่างออกมาต้อนรับ พากันล้อมถามเรื่องนั้นเรื่องนี้ ท่านอาใหญ่แจกของฝากที่นำมาจากเมืองหลวงให้ทุกคน
คนในตระกูลเห็นของฝากเหล่านั้นก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
ท่านอาใหญ่พบใครก็เอ่ยชมว่าฮ่าวหรานมีอนาคต แต่งภรรยาได้ดี
กล่าวว่าฮ่าวหรานเป็นขุนนางอยู่ในเมืองหลวง อาศัยในเรือนหลังใหญ่ กินข้าวขาว สวมผ้าแพร เวลาออกจากบ้านก็นั่งเกี้ยว
ตอนท้ายจดหมายเขียนไว้ว่า
“หลุมศพของบิดาเจ้า พวกเราคิดจะสร้างใหม่ให้ใหญ่โตสง่างามขึ้น ท่านอาใหญ่กล่าวว่า บัดนี้เจ้าเป็นจอหงวน เป็นขุนนางสำนักฮั่นหลิน หลุมศพของบิดาเจ้าจะทรุดโทรมเกินไปไม่ได้ พวกเราคิดจะใช้อิฐเขียวก่อเป็นกำแพงล้อม ตั้งศิลาจารึกอย่างดีสักแผ่น สลักชื่อบิดาเจ้าและเรื่องที่เจ้าได้เป็นจอหงวน เจ้าคิดว่าเช่นนี้เหมาะสมหรือไม่?”