ฉินฮ่าวหรานรีบโบกมือ “พี่ซื่อเจิน เรื่องนี้ข้าช่วยไม่ได้จริง ๆ ท่านก็รู้จักพ่อตาข้าดี เขาเกลียดการฝากฝังผู้อื่นที่สุด หากข้าเอ่ยปาก กลับจะยิ่งทำให้เสียเรื่อง”
หวังซื่อเจินถอนหายใจ พลางพยักหน้า “ก็จริง ชื่อเสียงความเที่ยงธรรมของใต้เท้าสวีเป็นที่ประจักษ์ทั่วราชสำนัก ช่างเถิด ช่างเถิด ถือเสียว่าข้าไม่ได้พูด”
หลังส่งหวังซื่อเจินกลับไป ฉินฮ่าวหรานยังไม่ทันได้พักหายใจ จางอวี้ซูก็มาหาอีกคน
บัณฑิตเจียงหนานผู้นี้พูดจาอ้อมค้อมกว่า เพียงกล่าวว่ามาเยี่ยมเยียนสนทนาความหลัง พูดคุยเรื่องวิชาความรู้อยู่ครึ่งค่อนวัน ก่อนจากไปกลับทิ้งจดหมายฉบับหนึ่งไว้ ฝากให้เขานำไปส่งต่อแก่สวีฉี่
ฉินฮ่าวหรานรับจดหมายมา พลางยิ้มเจื่อน “พี่อวี้ซู จดหมายฉบับนี้...”
จางอวี้ซูยิ้มกล่าว “จิ่งสิงวางใจเถิด เป็นเพียงจดหมายทักทายธรรมดา ไม่มีถ้อยคำฝากฝังแม้แต่น้อย ใต้เท้าสวีเป็นผู้อาวุโสของข้า ผู้น้อยส่งคำทักทายถึงผู้อาวุโส ย่อมเป็นเรื่องสมควรกระมัง”
ฉินฮ่าวหรานพูดไม่ออก ได้แต่รับจดหมายไว้
หลายวันต่อจากนั้น แขกผู้มาเยือนก็มีมาไม่ขาดสาย ทั้งผู้เข้าสอบรุ่นเดียวกัน คนบ้านเดียวกัน นักศึกษาจากสำนักศึกษาหลวง กระทั่งขุนนางท้องถิ่นหลายคนที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน ยังฝากคนส่งเทียบมาเพื่อขอเข้าพบ
ฉินฮ่าวหรานปฏิเสธผู้ที่พอจะปฏิเสธได้ ส่วนผู้ที่ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ก็พบหน้าสักครู่ ดื่มชา สนทนากัน แต่ไม่แตะต้องเรื่องในวงขุนนางเด็ดขาด
สวีเหวินอินเห็นเขาต้องคอยรับมือจนเหน็ดเหนื่อย จึงเอ่ยด้วยความเป็นห่วง “ท่านพี่ มิสู้ปิดประตูไม่รับแขกเสียเลยเล่า”
ฉินฮ่าวหรานส่ายหน้า “ปิดประตูไม่รับแขกก็ไม่ดีเช่นกัน น้ำใจบางอย่างย่อมต้องตอบรับ วางใจเถิด ข้ารู้แก่ใจ”
หลายวันต่อมา แขกผู้มาเยือนก็ยังมาไม่ขาดสายจริงดังว่า
ทั้งผู้เข้าสอบรุ่นเดียวกัน คนบ้านเดียวกัน นักศึกษาจากสำนักศึกษาหลวง อีกทั้งขุนนางท้องถิ่นหลายคนที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน ต่างฝากคนส่งเทียบมาเพื่อขอเข้าพบ