กลับถึงจวนสวีได้หลายชั่วยามแล้ว
บ่าวคนหนึ่งก็เข้ามาเชิญ “คุณชายฉิน นายท่านรอท่านอยู่ในห้องหนังสือขอรับ”
ฉินฮ่าวหรานจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือ
สวีฉี่เห็นฉินฮ่าวหรานเข้ามา จึงชี้เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “นั่งสิ”
ฉินฮ่าวหรานนั่งลง ก้มหน้าเงียบงัน
“เรื่องกรมพิธีการ ข้าได้ยินมาแล้ว เจ้าโต้แย้งเฉินถิงจิ้งต่อหน้าผู้คน ทั้งยังจะจัดงานชุมนุมวรรณกรรมที่วัดเป้ากั๋วหรือ?”
ฉินฮ่าวหรานเงยหน้า แววตามุ่งมั่น “ขอรับ ศิษย์ใจร้อนไปบ้าง แต่ไม่เสียใจ”
สวีฉี่มองเขาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนพลันหัวเราะ “ดี มีความกล้า แต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า เฉินถิงจิ้งมาจากตระกูลเฉินแห่งหังโจว และอาของเขารับราชการอยู่ในกรมขุนนาง”
“ศิษย์ทราบขอรับ แต่ศิษย์ยิ่งทราบดีว่า หากวันนี้ยอมอดกลั้น วันหน้าก็จะมีคนมากขึ้นตั้งข้อสงสัยว่าคุณวุฒิของศิษย์ได้มาอย่างถูกต้องหรือไม่ และกล่าวหาว่าอาจารย์ผู้คุมสอบลำเอียง ข่าวลืออาจทำลายคนให้ย่อยยับได้ มิสู้เปิดเผยให้กระจ่าง ดวลกันอย่างตรงไปตรงมาเสียยังดีกว่าปล่อยให้พวกเขานินทาลับหลัง”
สวีฉี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “เหตุใดเจ้าจึงเลือกวัดเป้ากั๋ว?”
“วัดเป้ากั๋วเป็นสถานที่ที่เหล่าบัณฑิตในเมืองหลวงมาชุมนุมกันอยู่เนือง ๆ เปิดเผยและกว้างขวาง ต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย ย่อมไม่มีผู้ใดฉ้อฉลได้ ศิษย์ต้องการพิสูจน์ที่นั่นว่า บุตรชาวนาก็สามารถสอบได้ตำแหน่งจอหงวนการสอบระดับเมืองหลวงด้วยความสามารถที่แท้จริง”
สวีฉี่เอ่ยช้า ๆ “สิ่งที่เจ้าต้องการทำลายมิใช่เพียงอคติของเฉินถิงจิ้งคนเดียว แต่เป็นอคติที่เหล่าบัณฑิตทั้งหลายมีต่อบุตรชาวนา”
ฉินฮ่าวหรานยืดหลังตรง “ถูกต้องขอรับ อาจารย์ผู้คุมสอบ คนบางคนในโลกนี้ดูแคลนคนยากจนที่ประสบความสำเร็จ ศิษย์จะใช้การชุมนุมวรรณกรรมครั้งนี้บอกพวกเขาว่า การศึกษาหาความรู้ไม่แบ่งคนรวยคนจน ความสามารถสูงต่ำมิได้ตัดสินกันที่ชาติกำเนิด”