เมื่อเงาร่างของแขกคนสุดท้ายลับหายไปตรงปลายทางในหมู่บ้าน หมู่บ้านหลิวถังก็ประหนึ่งเปลี่ยนบรรยากาศไปในชั่วพริบตา แตกต่างจากก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง เมื่อไร้คนนอก ความเก้อเขินก็พลันเลือนหาย เหลือเพียงความสนิทสนมและความครึกครื้นภายในตระกูล
ตอนงานเลี้ยงกลางวัน เพื่อให้แขกเหรื่ออิ่มหนำสำราญ ชาวตระกูลฉินทุกคนไม่ว่าจะช่วยงานหรือมาร่วมชมพิธี ต่างยึดถือธรรมเนียมของตระกูลที่ให้แขกรับประทานก่อนอย่างเคร่งครัด ได้แต่ข่มความอยากไว้ อดมองอาหารจานเด็ดที่ทยอยยกขึ้นโต๊ะของแขกอยู่ไกล ๆ พร้อมสูดดมกลิ่นหอมชวนหิว ท้องร้องโครกครากด้วยความอิจฉา บุตรหลานบางคนถึงกับอดกลืนน้ำลายไม่ได้
บัดนี้ ในที่สุดก็ถึงคราวของคนในตระกูลแล้ว!
ยามบ่าย ชาวตระกูลต่างช่วยกันเก็บกวาดเศษอาหารอย่างคล่องแคล่ว แม้อาหารเลิศรสส่วนใหญ่จะถูกแขกเหรื่อรับประทานไปเกือบหมดแล้ว ทว่าน้ำแกงเนื้อ เครื่องใน เนื้อไก่ที่แบ่งเก็บไว้เป็นพิเศษ โครงเป็ด ผักจำนวนมาก และข้าวสวยที่เหลืออยู่ ก็ยังเพียงพอให้คนทั้งตระกูลได้กินกันอย่างอิ่มหนำ
งานเลี้ยงยามค่ำจัดขึ้นหน้าศาลบรรพชน บุรุษและสตรีนั่งแยกกัน บรรยากาศผ่อนคลายและเป็นกันเองยิ่ง
ฟ้ามืดลงทีละน้อย กองไฟลุกโชน น้ำแกงเนื้อในหม้อใบใหญ่เดือดพล่านอีกครั้ง ชาวตระกูลนั่งล้อมวง ในที่สุดก็ได้กินดื่มอย่างเต็มที่ ลิ้มรสอาหารแสนอร่อยที่ยังอบอวลด้วยเกียรติยศเมื่อกลางวัน บุรุษทั้งหลายดื่มสุราข้าวหมักประจำหมู่บ้านไปหลายชาม บรรยากาศก็ยิ่งคึกคักขึ้นอย่างถึงขีดสุด
อาร่วมตระกูลคนหนึ่งซึ่งรับหน้าที่ปรนนิบัติพวกผู้ดีมีฐานะในช่วงกลางวัน ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา พลางโอ้อวดว่า “เฮ้ย! พวกเจ้าไม่เห็นหรอก ตอนหลี่เศรษฐีเฒ่าแห่งหมู่บ้านตระกูลหลี่กินเป็ดย่างของพวกเรา ลิ้นแทบจะกลืนลงท้องไปด้วยแล้ว!”
“ใช่เสียที่ไหน! นายท่านหวังก็ยังดึงมือข้าไว้ถามว่าเป็ดนี้ทำอย่างไร อยากจ่ายเงินซื้อสูตรด้วย! ข้าปฏิเสธกลับไปแล้ว นี่เป็นสูตรลับเฉพาะของตระกูลฉินเรา!” ชายอีกคนตบอกตนเองอย่างภาคภูมิใจ