มือปราบเคาะฆ้องไปพลาง อ่านคำประกาศความผิดเสียงดังไปพลาง “หัวหน้าผู้กระทำผิดแห่งร้านนายหน้าซุ่นฟา อำเภอซ่างหยวน เตียวเต๋อไฉ ลักลอบขึ้นค่าเช่า เอารัดเอาเปรียบพ่อค้า ปล่อยกู้โดยมิชอบจนผู้คนต้องตาย ติดสินบนเสมียนชั้นผู้น้อย ข่มเหงรังแกผู้บริสุทธิ์... แคว้นอิ้งเทียนตรวจสอบจนเป็นที่ประจักษ์แล้ว จึงลงโทษตามกฎหมายอย่างเด็ดขาด! ประจานไปตามถนน เพื่อมิให้ผู้อื่นเอาเยี่ยงอย่าง!”
ชาวบ้านที่มุงดูต่างชี้ไม้ชี้มือ วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
“นี่หรือเถ้าแก่ร้านนายหน้าซุ่นฟาคนนั้น? มองเผิน ๆ ก็เหมือนคนดี ที่ไหนได้จิตใจดำมืดถึงเพียงนี้!”
“ได้ยินว่าเขาปล่อยเงินกู้นอกระบบ คิดดอกเบี้ยเดือนละสามส่วน บีบคั้นหลายครอบครัวจนต้องขายลูกกิน!”
“ยังมีพวกเสมียนชั้นผู้น้อยที่ช่วยร้านนายหน้าใจดำหลอกลวงผู้คนอีก ต้องจับให้หมด!”
เตียวเต๋อไฉก้มหน้า ไม่กล้ามองฝูงชนสองข้างทาง
ขบวนประจานเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า ก่อนจะลับหายไปตรงหัวมุมถนน
ฝูงชนค่อย ๆ สลายตัว ทว่าเสียงวิพากษ์วิจารณ์ยังคงดังต่อเนื่อง
ฉินเหอวั่งถอนหายใจยาว เอ่ยเสียงเบาว่า “ฮ่าวหราน คราวนี้ก็ดีแล้ว พ่อค้าหน้าเลือดได้รับผลกรรมเสียที...”
ฉินฮ่าวหรานเอ่ยขัด “พี่เหอวั่ง ทางการลงโทษตามกฎหมายแล้ว เรื่องนี้ก็ให้จบลงเพียงเท่านี้ พวกเราอย่าได้พูดมากไปกว่านี้”
ฉินเหอวาถามเสียงเบา “พี่ฮ่าวหราน พวกเขาจะถูกตัดสินโทษอย่างไรหรือ?”
ฉินฮ่าวหรานครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ตามกฎหมาย ลักลอบขึ้นราคาและเอารัดเอาเปรียบพ่อค้า โบยแปดสิบไม้ ปล่อยกู้โดยมิชอบจนมีผู้เสียชีวิต เนรเทศไปไกลสามพันลี้ ส่วนการติดสินบนเสมียนชั้นผู้น้อย จะถูกโบยหรือจำคุก ขึ้นอยู่กับความหนักเบาของความผิด เมื่อนำโทษทุกกระทงมารวมกัน เตียวเต๋อไฉคงยากจะหนีความตาย พวกเสมียนชั้นผู้น้อย อย่างเบาที่สุดก็ถูกปลดจากตำแหน่งและเนรเทศ”