เรื่องกินอยู่หลับนอน การกวาดถูจัดเก็บ ล้วนต้องลงมือจัดการด้วยตนเอง แม้เป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนางชั้นสูง หรือบุตรหลานตระกูลผู้มีความดีความชอบ ก็ไม่มีข้อยกเว้น นี่คือกฎเหล็กที่จักรพรรดิไท่จู่เกาฮ่องเต้ทรงกำหนดไว้ มีเจตนาเพื่อขัดเกลาจิตใจ ขจัดนิสัยเสเพล ให้เหล่าศิษย์รู้ซึ้งถึงความยากลำบากในการเพาะปลูก และความสำคัญของการดูแลตนเอง”
“ข้อที่สอง ศิษย์ทุกคนในห้องพักทั้งเขตในและเขตนอก ห้ามพาคนในครอบครัวเข้ามาพักค้างคืน มิฉะนั้นอาจเกิดเรื่องราวและชักนำความวุ่นวาย ผู้ฝ่าฝืนจะถูกลงโทษอย่างหนัก ห้องพักก็คือห้องนอน โดยทั่วไปห้องหนึ่งมีสี่คน ห้ามบุคคลภายนอกพักค้างคืนโดยเด็ดขาด แม้ญาติมาเยี่ยมก็มีเวลาจำกัด ต้องลงทะเบียนที่ประตู แล้วไปพบกันในโถงที่กำหนดภายในสำนัก ห้ามพาเข้าไปในห้องพัก”
จากนั้นเขากล่าวถึงข้อกำหนดอีกหลายประการโดยสังเขป ทั้งระเบียบในชั้นเรียน (ห้ามส่งเสียงดัง ห้ามมาสายหรือกลับก่อนเวลา) มารยาทในการไปคารวะวัดขงจื๊อในวันขึ้นหนึ่งค่ำและวันขึ้นสิบห้าค่ำ ระบบทดสอบผลการเรียนประจำเดือน ตลอดจนระเบียบการลาหยุด (ต้องให้หออาจารย์อนุมัติใบลา)
“สุดท้าย ศิษย์สำนักศึกษาหลวงแบ่งอยู่ในหกหอ ได้แก่ หอไหวจิ้ง หอซิวเต้า หอเฉิงซิน หอเจิ้งอี้ หอฉงจื้อ และหอกว่างเย่ ศิษย์ใหม่ตามธรรมเนียมจะเข้าศึกษาที่หอกว่างเย่ เรียกว่า ‘หมินเซิง’ หนึ่งปีให้หลัง หากผ่านการประเมินและแตกฉานทั้งด้านวรรณศิลป์และหลักการ ก็อาจเลื่อนขึ้นไปอยู่หอฉงจื้อหรือหอเจิ้งอี้ ผู้ที่มีผลการเรียนยอดเยี่ยมที่สุดจึงจะได้เข้าหอไหวจิ้ง หอของเจ้ากำหนดไว้แล้ว คือหอกว่างเย่ นี่คือป้ายหมายเลขห้องพักของเจ้า”
เขายื่นป้ายไผ่อันเล็กกว่าให้อีกชิ้น บนนั้นเขียนด้วยหมึกว่า ห้องอักษรปิ่งฝั่งตะวันออก หมายเลขเจ็ด