ฉินฮ่าวหรานหันกลับมา มองผู้คนเต็มลานบ้าน ทั้งท่านปู่ทวด ท่านลุงใหญ่และป้าสะใภ้ใหญ่ ครอบครัวของพี่เหอวั่ง ครอบครัวของพี่หลิงกู โต้วเหนียง ซุ่นจื่อ เถี่ยหลี่ เหอหวา รวมถึงเด็ก ๆ อีกหลายคน นับรวมแล้วมีคนทั้งเล็กและใหญ่กว่าสิบคน ยืนกันเต็มครึ่งลาน
ฉินฮ่าวหรานกล่าวเสียงกังวานว่า
“อย่ายืนกันอยู่เลย รีบเข้าบ้านเถิด! ซุ่นจื่อ ไปต้มน้ำชงชา! ฟู่กุ้ย ในครัวยังมีของกินอะไรบ้าง ยกมาให้ทุกคนรองท้องก่อน!”
ซุ่นจื่อขานรับแล้ววิ่งเข้าไป ฉินฮ่าวหรานประคองท่านปู่ทวด เดินนำอยู่หน้าสุด
ฉินเต๋อชางเดินพลางมองไปรอบ ๆ ปากก็พึมพำไม่หยุด “บ้านดี! บ้านดีจริง ๆ! ช่างโอ่อ่านัก...”
พวกเขาผ่านลานชั้นนอกเข้าสู่ลานชั้นกลาง ซึ่งกว้างกว่าลานชั้นนอกเล็กน้อย เรือนหลักมีสามห้อง เรือนข้างมีสี่ห้อง ลานเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ปูด้วยแผ่นศิลาเขียว กวาดจนสะอาดเอี่ยม กอไผ่เซียงเฟยที่เพิ่งปลูกไว้ชิดกำแพงด้านตะวันตกสูงขึ้นไม่น้อยแล้ว ใบไผ่เขียวขจี
ฉินเต๋อชางยืนอยู่กลางลาน เงยหน้ามองเรือนหลัก ก่อนถอนใจขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“ฮ่าวหราน หากพ่อของเจ้ามีชีวิตอยู่ถึงวันนี้ ได้เห็นภาพเช่นนี้กับตาตนเองก็คงดีเพียงใด”
ลานบ้านเงียบงันลงชั่วขณะ
ฉินฮ่าวหรานฝืนยิ้ม “ท่านปู่ทวด โปรดรักษาสุขภาพให้ดี ต่อไปอยู่บั้นปลายชีวิตที่เมืองหลวง หลานจะคอยดูแลท่านเอง”
ผู้เฒ่าโบกมือ ไม่ได้กล่าวอะไร เพียงยืนนิ่งอยู่กลางลานเนิ่นนาน สายตาจับจ้องเรือนหลักอย่างเหม่อลอย
ฉินหย่วนซานผู้เป็นลุงใหญ่เอ่ยเสียงเบาจากด้านข้าง “ท่านอา อย่ายืนอยู่เลย เข้าไปนั่งในเรือนเถิด”
จากนั้นหันมาทางฉินฮ่าวหราน “ฮ่าวหราน บ้านของเจ้ามีห้องกี่ห้องหรือ? คนมากมายเช่นนี้จะพักกันพอหรือไม่?”