หนานจิงในเดือนแปด อบอวลด้วยไอร้อนระอุ
ภายในสำนักศึกษาหลวง ร่มเงาทึบของต้นสนโบราณกลายเป็นสถานที่หลบร้อนอันหาได้ยาก เสียงจักจั่นแหบพร่าและทอดยาว ดังตั้งแต่เช้าจรดค่ำอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ราวกับกำลังใช้เรี่ยวแรงช่วงสุดท้ายของฤดูร้อนจนหมดสิ้น
ฉินฮ่าวหรานเลื่อนขึ้นไปเรียนในโถงซิวเต้ามาได้เกินครึ่งเดือนแล้ว
ที่พักนักศึกษายังคงเป็นแห่งเดิม ทว่าสถานที่เรียนในแต่ละวันเปลี่ยนจากโถงกว่างเย่มาเป็นโถงซิวเต้า
ชั้นเรียนบรรยายคัมภีร์ในยามเฉินยังคงจัดขึ้นอย่างเคร่งครัดไม่เคยขาด แต่ผู้สอนปั๋วซื่อเปลี่ยนเป็นคนใหม่
ปั๋วซื่อผู้สอนคัมภีร์คนใหม่แซ่เฉิน นามซู่ซาง บรรยายอย่างเป็นแบบแผน ไม่ค่อยออกนอกเรื่องเล่าเกร็ดน้อย
โจทย์วิเคราะห์คัมภีร์ที่มอบหมายหลังเลิกเรียนมักมีเล่ห์เหลี่ยม หากตอบส่ง ๆ หรือผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ก็จะถูกซักถามต่อและลงโทษอย่างเข้มงวด จนนักศึกษาหลายคนอดเกรงขามไม่ได้
นอกจากนี้ ตารางเรียนของโถงซิวเต้ายังให้ความสำคัญกับการฝึกเขียนพระราชโองการและฎีกา รวมถึงศึกษากฎหมายและข้อบังคับอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น
วิชาแรกมุ่งฝึกความสามารถด้านการเขียนเอกสารที่จำเป็นต่อการเป็นขุนนางในภายหน้า ส่วนวิชาหลังเป็นพื้นฐานสำหรับทำความเข้าใจระบบกฎหมายของจักรวรรดิและเชี่ยวชาญงานตุลาการ
ปั๋วซื่อผู้สอนทั้งสองวิชาล้วนเป็นขุนนางมากประสบการณ์ การสอนให้ความสำคัญกับกรณีตัวอย่างและกฎระเบียบ แตกต่างจากชั้นเรียนคัมภีร์ล้วนโดยสิ้นเชิง
บ่ายวันนั้น ฉินฮ่าวหรานกำลังขมวดคิ้วอ่านรวมกฎหมายแนบท้ายในห้องพักนักศึกษา พยายามแยกความแตกต่างอันซับซ้อนระหว่างข้อกำหนดเรื่องจำนองขาย การไถ่คืน และการบุกรุกครอบครองในหมวด “ที่นาและเรือน” พร้อมขีดเขียนประเด็นสำคัญลงในสมุดบันทึก
บทกฎหมายอ่านยาก มีศัพท์เฉพาะมากมาย อีกทั้งยังเกี่ยวพันกับคดีความจริงอย่างใกล้ชิด จำต้องอ่านทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พลันได้ยินเสียงผู้ดูแลห้องพักตะโกนมาจากนอกประตูว่า “นักศึกษาฉิน มีจดหมายถึงเจ้า!”