หลังการสอบรอบหลักของการสอบระดับเมืองสิ้นสุดลง สำหรับถงเซิงส่วนใหญ่แล้ว นี่คือช่วงเวลาที่แสนยาวนานและทรมานใจที่สุดในชีวิตอย่างไม่ต้องสงสัย
พวกเขากินอะไรก็ไม่รู้รส กลางคืนก็นอนไม่หลับ ในหัวหวนคิดถึงทุกรายละเอียดในสนามสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า คาดเดาความชอบของผู้คุมสอบ กังวลว่าจะพลั้งพลาดตรงไหน จิตใจแกว่งไกวอยู่ริมผาระหว่างความหวังกับความสิ้นหวัง
ตามโรงเตี๊ยมและหอสุรา ล้วนพบเห็นบัณฑิตสีหน้าเคร่งเครียด นั่งไม่ติดที่ คอยสืบข่าวจากเพื่อนร่วมสำนักอยู่ทุกหนแห่ง
ทว่า ฉินฮ่าวหรานซึ่งพักอยู่ในโรงเตี๊ยมเหอหมิงกลับแตกต่างจากบรรยากาศกระวนกระวายที่แผ่คลุมไปทั่วอย่างสิ้นเชิง ตลอดสามวันที่ผ่านมา โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีผู้คนเข้าออกไม่ขาดสาย คึกคักผิดปกติ ราวกับกลายเป็นเครื่องชี้ทิศทางเล็ก ๆ ในแวดวงบัณฑิตแห่งเมืองหลวงของเมือง
ความโดดเด่นของฉินฮ่าวหรานในงานชุมนุมวรรณกรรมของสำนักศึกษากลิ่นอายคุณธรรม ประกอบกับเรื่องราวอันน่าทึ่งของเขา ทั้งที่เกิดในครอบครัวชาวนาแต่กลับมีความรู้กว้างขวาง และยังไม่ยอมก้มหัวให้คำโจมตี ล้วนแพร่สะพัดไปทั่ววงการบัณฑิตแห่งเมืองเหมียนหยางราวพายุหมุน
ทันทีที่การสอบรอบหลักสิ้นสุดลง บัณฑิตจำนวนมากที่คิดว่าตนทำข้อสอบได้ดีและอยากแลกเปลี่ยนแนวคิดกับเขา หรือผู้ที่ยังไม่มั่นใจและต้องการหยั่งเชิงสถานการณ์ ต่างพากันหอบของกำนัลหลากหลายชนิดมาเยี่ยมเยียนจอหงวนประจำอำเภอจิ่งหลิงผู้กำลังโด่งดังจนไร้ผู้เทียบเคียง ราวกับนัดหมายกันไว้แล้ว
แรกเริ่ม ฉินเต๋อชางกับฉินหย่วนซานยังระแวดระวังและรู้สึกไม่คุ้นชินเมื่อเห็นแขกเหรื่อมาเยือนไม่ขาดสาย ฉินเต๋อชางคิดจะใช้ข้ออ้างว่า “ฮ่าวหรานต้องพักฟื้น” ปฏิเสธแขกตามความเคยชิน ส่วนฉินหย่วนซานก็เป็นดั่งวัวเฒ่าหวงลูก จ้องแขกแปลกหน้าตาเขม็ง เกรงว่าจะมีคนไม่หวังดีอย่างซุนหยุนอันปะปนเข้ามาก่อเรื่องหรือรบกวนการพักผ่อนของฮ่าวหราน