เหล่าบัณฑิตบางคนเดิมทีมั่นใจในผลงานของตนในการสอบรอบหลัก ถึงขั้นลอบตั้งเป้าหมายไว้ที่การคว้าอันดับหนึ่งของการสอบระดับเมืองด้วยซ้ำ ทว่าหลังจากอ่านพินิจและใคร่ครวญซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงบทความแปดขาของฉินฮ่าวหราน ซึ่งมีแนวคิดกระจ่างแจ้ง เหตุผลหนักแน่น และสำนวนงดงาม อีกทั้งบทกวีสอบที่มีฉันทลักษณ์เคร่งครัดและแฝงความหมายลึกซึ้งสูงส่ง
สีหน้าของพวกเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนจากใคร่รู้เป็นเคร่งขรึม จากนั้นก็ซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดซึมตามขมับ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและ... ความสิ้นหวังจนแทบหมดหนทาง
“จบสิ้นแล้ว... จบสิ้นแล้ว... เมื่อเทียบกับบทความเช่นนี้ ผลงานที่ข้าครุ่นคิดอย่างหนักในสนามสอบเมื่อวาน ก็ไม่ต่างจากหิ่งห้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าจันทร์กระจ่าง หรือเศษกระเบื้องเมื่อเทียบกับหยกงาม!”
“จิตแห่งมรรคาพังทลายแล้ว! คิดไม่ถึงว่าในหมู่ผู้เข้าสอบร่วมกันจะมีบุคคลเช่นนี้อยู่ด้วย! การสอบระดับเมืองครานี้ ข้าคงมาเป็นเพียงตัวประกอบ กลับไปกลับมาอย่างสูญเปล่าเท่านั้น...”
“ความสามารถของพี่ฉินลึกล้ำยากหยั่งถึง มิใช่สิ่งที่พวกเราจะเอื้อมถึงได้ ดูท่าตำแหน่งอันดับหนึ่งของการสอบระดับเมืองครานี้ คง... คงไร้ข้อกังขาแล้ว...”
บางคนสิ้นสติสิ้นขวัญอยู่ตรงนั้น พึมพำกับตนเอง ราวกับเรี่ยวแรงและชีวิตจิตใจถูกสูบหายไปจนหมด
บางคนฝืนยิ้ม ประสานมือกล่าวลา ทว่าแผ่นหลังยามจากไปกลับดูเปล่าเปลี่ยวและหดหู่เหลือคณา
ความโหดร้ายและความเป็นจริงของเส้นทางสอบขุนนางเผยให้เห็นอย่างชัดเจน ณ ยามนี้ ช่องว่างระหว่างพรสวรรค์กับความพยายามปรากฏต่อหน้าทุกคนอย่างไร้ปรานี
ฉินฮ่าวหรานเห็นทุกสิ่งอยู่ในสายตา ทว่าในใจหาได้มีความภาคภูมิใจหรือเบิกบานแม้แต่น้อย กลับเกิดความเห็นอกเห็นใจและสะท้อนใจอยู่หลายส่วน