ฉินเต๋อชางมองแววตาเจ้าเล่ห์วูบไหวเปี่ยมเล่ห์เหลี่ยมของเถ้าแก่เฉียน ก่อนจะเห็นฉินโส่วเย่กับฉินหย่วนซาน บุตรชายของตนมีสีหน้าภาคภูมิใจไปด้วย ราวกับแทบรอไม่ไหวที่จะตอบตกลง ความระแวดระวังอันไร้ที่มาพลันผุดขึ้นในใจ
เขาพอจะนึกย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน ยามยังเรียนอ่านเขียนในชั้นเรียนขั้นพื้นฐาน ท่านอาจารย์ซิ่วไฉชราผู้นั้นเคยส่ายหน้าถอนใจ เล่าเรื่องเด็กอัจฉริยะนามว่า “จ้งหย่ง” ผู้มีพรสวรรค์เหนือสามัญเพียงใด ทว่าบิดากลับสายตาคับแคบ พาเขาเที่ยวอวดไปทั่ว คบหาผู้มีอำนาจเพื่อแสวงผลประโยชน์เล็กน้อย ท้ายที่สุดจึงปล่อยให้การเรียนรู้รกร้าง กลายเป็น “คนธรรมดาสามัญไม่ต่างจากผู้อื่น” เรื่องราวนั้นในครานั้นเขาฟังอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ทว่าบัดนี้กลับดังกึกก้องในสมองราวสายฟ้าฟาด!
ฉินเต๋อชางพลันตวาดเสียงดัง “ไม่ได้!” น้ำเสียงเด็ดขาดมิอาจโต้แย้งทำเอาผู้คนรอบข้างสะดุ้งตกใจ ใบหน้าเขาเขียวคล้ำ ยื่นมือกดฉินหย่วนซานที่กำลังจะยกตะกร้าไข่ไว้ ดวงตาคมกริบราวคมมีดจ้องเถ้าแก่เฉียน ก่อนปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ขอบคุณในน้ำใจของเถ้าแก่เฉียน ข้าขอรับไว้ด้วยใจ แต่บทกวีนี้เขียนไม่ได้! ไข่เป็ดพวกเราก็ไม่ขายแล้ว!”
เขาไม่สนใจเถ้าแก่เฉียนที่ยืนตะลึง สีหน้าจากสดใสกลายเป็นหม่นหมองในพริบตา รวมถึงผู้คนรอบข้างที่พากันฉงนสงสัย
เขาตวาดใส่ฉินโส่วเย่กับฉินหย่วนซานที่ยังยืนงง “ยังยืนอึ้งอยู่ทำไม? หูหนวกหรือไร? เก็บตะกร้าไข่ แล้วไปกัน!”
กล่าวจบ เขาก็ดึงฉินฮ่าวหรานมาโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ฝ่าฝูงชนที่มุงดูออกไป ก่อนเดินดุ่มจากตลาดโดยไม่เหลียวหลัง มุ่งตรงไปยังร้านหนังสือในอำเภอที่คุ้นเคย
แม้ฉินหย่วนซานกับฉินโส่วเย่จะเต็มไปด้วยความสงสัย ราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่ แต่เมื่อเห็นฉินเต๋อชางผู้เป็นหัวหน้าตระกูลเดือดดาลถึงเพียงนี้ ทั้งคู่ก็ไม่กล้าซักถาม ได้แต่รีบเก็บตะกร้าไข่แล้วตามไป