ยามนี้ล่วงเข้าสู่พลบค่ำแล้ว สวีฉี่ให้ฉินฮ่าวหรานนั่งรอในห้องหนังสือครู่หนึ่ง ส่วนตนเปลี่ยนเป็นชุดลำลองสีเขียวเข้ม แล้วสั่งบ่าวเตรียมอาหารเย็น
อาหารเรียบง่าย อาจารย์กับศิษย์นั่งประจันหน้ากันรับประทาน
สวีฉี่กินข้าวไปครึ่งชามก็วางตะเกียบลง เอ่ยถามว่า “วันนี้ไปเยี่ยมบ้านเหล่านั้นมา เจ้าจำได้มากน้อยเพียงใด?”
ฉินฮ่าวหรานนั่งตัวตรง สำรวมกิริยา ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “ศิษย์จดจำไว้แล้ว ท่านลุงจ้าวให้ความสำคัญกับการศึกษาและโปรดดื่มชา ศิษย์จึงขอคำชี้แนะเรื่องคัมภีร์ได้บ่อยครั้ง บัณฑิตโจวเคร่งครัดเที่ยงธรรม ให้ความสำคัญกับงานราชการ ศิษย์ต้องขยันปฏิบัติหน้าที่และตั้งใจศึกษา ใต้เท้าซุนเชี่ยวชาญธรรมเนียมและกฎระเบียบ ขอคำชี้แนะเรื่องพิธีการได้ ส่วนผู้ตรวจการเฉินซื่อตรงบริสุทธิ์ ผู้ประเมินหลี่แตกฉานกฎหมาย และปั๋วซื่อจางรู้เรื่องดนตรีกับพิธีการ... ล้วนเป็นผู้ที่ศิษย์ควรคบหาและขอคำชี้แนะ”
สวีฉี่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “จำได้ไม่เลว แต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่เจ้าต้องเข้าใจ”
เขายกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย “ที่ข้าพาเจ้าไปเยี่ยมบ้านเหล่านั้น มิใช่เพียงให้เจ้ารู้จักผู้คน แต่ยังให้คนเหล่านั้นรู้จักเจ้าด้วย
เจ้าเป็นศิษย์ของข้า นี่คือความสัมพันธ์ที่เปิดเผยต่อผู้คน แต่ข้าพาเจ้าไปเยือนถึงบ้านด้วยตนเอง ก็เท่ากับบอกพวกเขาว่าเจ้าเป็นคนที่ข้าให้ความสำคัญ
ภายหน้าเมื่อเจ้าอยู่ในสำนักฮั่นหลินหรือแวดวงขุนนางในเมืองหลวง หากพบอุปสรรค พวกเขาย่อมช่วยดูแลเจ้าเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน หากเจ้าก้าวหน้า พวกเขาก็จะช่วยส่งเสริมเจ้าเช่นกัน”
เขาวางถ้วยชา แววตาลุ่มลึก “แน่นอนว่าความช่วยเหลือนี้มิได้ได้มาเปล่า ๆ รากฐานการยืนหยัดของเจ้ามีอยู่สามประการ หนึ่งคือพระมหากรุณาธิคุณ สองคือความรู้ความสามารถ และสามคือชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ ทั้งสามประการนี้จะเสียหายแม้แต่ข้อเดียวมิได้”
ฉินฮ่าวหรานลุกขึ้น ประสานมือคำนับจนลำตัวโน้มต่ำ “ศิษย์จะจดจำคำสั่งสอนของอาจารย์ผู้คุมสอบไว้ให้มั่น”