ฉินฮ่าวหรานจมอยู่ในภวังค์จนลืมเลือนไปแล้วว่าวันนี้คือวันใด ในใจเหลือเพียงวงจรของการอ่านหนังสือ ทำข้อสอบ รอรับการตรวจ แล้วกลับมาอ่านหนังสืออีกครั้ง
ทุกวันยามโหย่วเขาจะส่งกระดาษคำตอบ วันรุ่งขึ้นบ่าวชราก็จะนำบทความที่ตรวจเสร็จแล้วมาส่งถึงเรือนเล็ก
เมื่อคลี่กระดาษข้อสอบออก ก็เห็นวงกลมและรอยขีดเขียนด้วยชาดเต็มไปทั้งหน้า บันทึกความสำเร็จและข้อผิดพลาดของเมื่อวานไว้
คำวิจารณ์ของอาจารย์ผู้คุมสอบสวี ทุกถ้อยคำคมกริบราวแส้:
“การเปิดประเด็นตรงนี้หนักแน่นและเหมาะสม เห็นได้ว่าใส่ใจ บทความนี้เชื่อมโยงกับสภาพจริงของการขนส่งทางลำน้ำได้ นับว่าหาได้ยาก” คำชมเช่นนี้มีน้อยครั้งนัก เมื่อปรากฏขึ้น ฉินฮ่าวหรานก็จะนำมาขบคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แยกโครงสร้าง การอ้างอิง และน้ำเสียงของถ้อยคำเหล่านั้นออกมาพิจารณา หวังถ่ายทอดความหนักแน่นและเหมาะเจาะเช่นนั้นให้ได้
“การอ้างอิงตรงนี้ไม่เหมาะ ควรเปลี่ยนไปใช้วรรค ‘กอบโกยผลประโยชน์จากขุนเขาและทะเล’ ในคัมภีร์ว่าด้วยเกลือและเหล็ก การโต้แย้งในย่อหน้านี้อ่อนเกินไป ต้องยกตัวอย่างเรื่อง ‘ข้าวที่สูญเสียไปแปลงเป็นเงิน’ มาเสริม” นี่คือคำชี้แนะที่พบได้บ่อยที่สุด ทั้งแม่นยำและแทงตรงจุดคลุมเครือในความรู้หรือจุดอ่อนในการให้เหตุผลของเขา
“ใจร้อน! ยังไม่เข้าใจความหมายแท้จริงของคำว่า ‘ยึดมั่น’ ในหัวข้อ ‘วิญญูชนยึดมั่นในคุณธรรม’ ก็ลงมือเขียนเสียแล้ว! ประโยคนี้สัมผัสคล้องจองเป็นคู่ แต่ไร้ความหมาย ราวกับไม้แกะสลักกลวง ๆ จงตัดทิ้งเสีย” คำตำหนิรุนแรงเช่นนี้มักทำให้ฉินฮ่าวหรานหน้าแดงก่ำ เหงื่อเย็นผุดซึม
เย็นวันหนึ่ง สวีฉี่มาเยือนห้องหนังสือในเรือนเล็กด้วยตนเองอย่างหาได้ยาก เขาชี้แนะว่า “เจ้าบอกว่า ‘ข้อเสียของระบบเกลืออยู่ที่ขุนนางกับพ่อค้าสมคบกัน’ คำพูดนี้ไม่ผิด แต่ตรงเกินไปและตื้นเขินเกินไป ราวกับชาวบ้านวิจารณ์ตลาด มิใช่ข้อเขียนของบัณฑิตที่ว่าด้วยกิจการบ้านเมือง”