ฉินฮ่าวหรานโบกมือ ตัดบทว่า “ท่านอาฉิน เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็อย่าเอ่ยถึงอีกเลย มองไปข้างหน้ากันเถิด
ข้านำหนังสือทั้งหมดที่เอากลับมาจากเมืองหลวงมาด้วย มีทั้งตำราของสำนักศึกษาหลวง กระดาษคำตอบยอดเยี่ยมจากการสอบระดับมณฑลและการสอบระดับเมืองหลวงในหลายปีที่ผ่านมา รวมถึงโจทย์ที่ข้ารวบรวมไว้ตลอดหลายปีนี้ ล้วนอยู่ในนั้น”
ฉินโส่วเย่ตาเป็นประกาย เอ่ยซ้ำ ๆ ว่า “ดี ดี ดี ข้าจะให้คนจัดห้องไว้สักห้อง เพื่อเก็บหนังสือเหล่านี้ให้เรียบร้อย ต้องให้คนคอยดูแลโดยเฉพาะ จะทำหายไม่ได้”
ฉินฮ่าวหรานพยักหน้า แล้วกล่าวต่อว่า “อาจารย์จางอายุใกล้ห้าสิบแล้ว คงไม่ไปสอบอีกเป็นแน่ สอนพื้นฐานให้เด็ก ๆ ก็เพียงพอแล้ว ส่วนตำราสำหรับการสอบระดับมณฑล การสอบระดับเมืองหลวง และการสอบหน้าพระที่นั่ง ให้แยกเก็บไว้ อย่าวางไว้ข้างนอก
พื้นฐานของเด็ก ๆ ยังไม่มั่นคง หากอ่านตำราเหล่านั้น อาจทะเยอทะยานเกินกำลังได้ เริ่มจากอ่านคัมภีร์ แล้วค่อยอ่านประวัติศาสตร์ เมื่อเข้าใจทั้งคัมภีร์และประวัติศาสตร์แล้ว จึงค่อยอ่านบทความร่วมสมัยและบทความเชิงนโยบาย ลำดับนี้ห้ามสับสน”
ฉินโส่วเย่พยักหน้ารับไม่หยุด จดจำไว้ทีละข้อ
ขณะที่กำลังสนทนากัน เสียงอ่านหนังสือในโถงก็พลันหยุดลง
อาจารย์จางปิดม้วนตำรา แล้วสั่งให้เด็ก ๆ พักชั่วครู่
เด็ก ๆ พลันคึกคักขึ้น บ้างวิ่งไปหยอกล้อกันในลาน บ้างจับกลุ่มสองสามคนกระซิบหัวเราะ บ้างฟุบลงบนโต๊ะ บ้างวิ่งไปชะเง้อมองที่ประตู
เด็กคนหนึ่งเดินไปถึงประตู ชะโงกหน้าออกไปมอง แล้วก็เห็นฉินฮ่าวหรานยืนอยู่ด้านนอกหน้าต่างเข้าเต็มตา
เด็กคนนั้นชะงักไปก่อน จากนั้นก็เบิกตากว้าง หมุนตัววิ่งกลับเข้าโถงอย่างรวดเร็ว แล้วร้องเสียงดังว่า “อาจารย์! ท่านอาฮ่าวหรานมาแล้ว!”
ภายในโถงพลันเกิดเสียงอื้ออึง