ทุกแห่งที่ขบวนผ่าน ฝูงชนต่างแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ ชาวบ้านพากันคุกเข่าคารวะ ก้มศีรษะ ไม่กล้าสบตา ในใจเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
ใต้เท้าเจ้าเมือง! นั่นเป็นขุนนางที่ใหญ่กว่านายอำเภอเสียอีก! คาดไม่ถึงว่าจะมาถึงหมู่บ้านหลิวถังด้วยตนเอง! ตระกูลฉิน ฉินฮ่าวหราน ช่างมีหน้ามีตาถึงเพียงนี้!
ครั้นท่านเจ้าเมืองหลัว นายอำเภอโจว อาจารย์ผู้สอนหวัง และแขกคนสำคัญทั้งหลายได้รับการต้อนรับเข้าไปยังห้องรับรองแขกพิเศษซึ่งจัดเตรียมไว้ในศาลบรรพชน บรรยากาศเฉลิมฉลองทั้งภายในและภายนอกศาลบรรพชนก็พลันขึ้นสู่จุดสูงสุด
ฝูงชนหนาแน่นถูกจัดให้อยู่ตามลำดับความสนิทสนมและฐานะ ทั้งในและนอกลานกว้าง ใต้ชายคาศาลบรรพชน กระทั่งในเพิงที่สร้างขึ้นชั่วคราว
ทุกคนเงียบลง สายตาจับจ้องไปยังประตูศาลบรรพชนที่เปิดอ้ากว้าง
เมื่ออยู่ใต้เสื้อคลุมตัวยาวสีเขียวเข้ม ฉินเต๋อชางดูมีชีวิตชีวาขึ้นหลายส่วน
เขาปฏิเสธความช่วยเหลือจากบุตรหลาน แล้วใช้ไม้เท้าพยุงกายเดินไปยืนด้วยตนเอง ณ ตำแหน่งประธานด้านหน้าสุด ข้างป้ายวิญญาณบรรพชนในโถงหลักของศาลบรรพชน
แผ่นหลังเหยียดตรง สายตากวาดมองเหล่าคนในตระกูลและแขกเหรื่อซึ่งนั่งเต็มห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ฉินฮ่าวหรานในชุดขุนนางแพรเขียว
ฉินฮ่าวหรานมาหยุดอยู่ใต้บันไดหน้าโถงหลักของศาลบรรพชน เผชิญหน้ากับท่านปู่ทวดจากระยะไกล
ท่านอาสามฉินซงเยว่รับหน้าที่เป็นพิธีกรด้วยตนเอง เขากระแอมเบา ๆ ก่อนประกาศด้วยเสียงกังวานและลากเสียงยาวว่า
“ยามซื่อมาถึงแล้ว ได้ฤกษ์มงคล!”
“เจี้ยหยวนอันดับหนึ่งในการสอบระดับมณฑลหูเป่ยและหูหนาน ผู้สืบสายรุ่นที่สิบห้าแห่งตระกูลฉิน ฉินฮ่าวหราน!”
“เข้าพิธีแจ้งศาลบรรพชนและเซ่นไหว้บรรพบุรุษ เพื่อรับตำแหน่งใหม่!”
“เริ่มพิธี!”
สิ้นเสียงประกาศ เสียงฆ้องและกลองประโคมดังกังวานขึ้นต่อเนื่อง ท่วงทำนองเรียบขรึมและสง่างาม
ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วน ฉินฮ่าวหรานก้าวเท้าอย่างมั่นคงขึ้นสู่ขั้นบันไดหินเขียวขั้นแรก ซึ่งทอดไปยังโถงหลักของศาลบรรพชน
เส้นทางที่เขากำลังมุ่งหน้าไปมิใช่เพียงป้ายวิญญาณของบรรพชน หากยังเป็นความปรารถนาที่สั่งสมมานับร้อยปีของตระกูล และเป็นการเปิดฉากยุคสมัยใหม่