วันที่ 28 เดือนหนึ่ง การสอบระดับอำเภอรอบแรก รอบหลัก
รุ่งสางต้นฤดูใบไม้ผลิ ความหนาวเหน็บเสียดกระดูก ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอขาว
ฟ้ายังมืดสนิทราวก้นหม้อ ทว่าด้านนอกสนามสอบอำเภอจิ่งหลิงกลับมีผู้คนคึกคักและแสงโคมสว่างไสว
ผู้เข้าสอบหลายร้อยคนหิ้วตะกร้าสอบ สวมเสื้อบุฝ้ายหนา ภายใต้การติดตามของคนในครอบครัวหรือเด็กติดตาม พากันมารวมตัวอยู่หน้าประตูสนามสอบที่ปิดสนิท ต่างชะเง้อคอรอคอย
ฉินฮ่าวหรานสวมเสื้อบุฝ้ายตัวใหม่ที่ป้าสะใภ้ใหญ่ตัดเย็บให้ ด้านนอกคลุมเสื้อยาวผ้าฝ้ายสีครามตัวเก่าครึ่งใหม่ หิ้วตะกร้าสอบที่จัดเตรียมไว้อย่างครบครัน ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ฉินเต๋อชางกับฉินหย่วนซานคอยคุ้มกันเขาซ้ายขวา ประหนึ่งเทพทวารเงียบงันสององค์ ช่วยกันฝ่าฝูงชนที่เบียดเสียด
ฉินเต๋อชางลดเสียงลง กำชับอีกครั้งว่า “ฮ่าวหราน อย่าตื่นเต้น ทำเหมือนตอนสอบจำลองที่สำนักศึกษาเอกชนก็พอ” แม้จะกล่าวคำนี้ไปหลายหนแล้วก็ตาม
ส่วนฉินหย่วนซานเพียงตบไหล่หลานชายอย่างหนักแน่น ทุกสิ่งล้วนอยู่ในความเงียบงัน
“เคร้ง—” เสียงฆ้องดังขึ้น ประตูหนักของสนามสอบค่อย ๆ เปิดออก
การสอบระดับอำเภอมีนายอำเภอเป็นประธาน และมีอาจารย์จากสำนักศึกษาหลวงคอยควบคุมการสอบ
ก่อนฟ้าสางของวันสอบแต่ละรอบ นายอำเภอจะขานชื่อ ผู้เข้าสอบนำตะกร้าสอบและบัตรเข้าสอบเข้าไปในสนาม
ก่อนเข้าห้องสอบ อาจารย์จะคำนับกรรมการสอบหนึ่งครั้ง จากนั้นยืนอยู่ด้านหลังกรรมการ แล้วรวบรวมบัณฑิตหลินเซิงมารับรองผู้เข้าสอบ ก่อนจะคำนับกรรมการอีกครั้งและยืนกำกับอยู่ข้างกาย เมื่อผู้เข้าสอบถูกขานชื่อและเข้าไปยังโถงกลางเพื่อรับข้อสอบ จะต้องขานเสียงดังว่าบัณฑิตหลินเซิงคนใดเป็นผู้รับรอง เมื่อบัณฑิตหลินเซิงยืนยันแล้วก็จะขานตอบว่าบัณฑิตหลินเซิงคนใดรับรองผู้นั้น ขั้นตอนนี้เรียกว่าการขานรับรอง ซิ่วไฉหลี่ก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
เสมียนชั้นผู้น้อยในชุดขุนนางยืนอยู่บนขั้นบันไดสูง มือถือบัญชีรายชื่อ เริ่มขานชื่อด้วยน้ำเสียงขึงขังแบบข้าราชการ
“จางเหวินเสียง ถิ่นกำเนิด...”
“หลี่กุยจวี่ ถิ่นกำเนิด...”