ประตูเรือนแขวนใบอ้ายเฉ่าและฉางผูไว้แล้ว ใบไม้เขียวชอุ่มมัดด้วยเชือกแดง แกว่งไกวเบา ๆ อยู่ท่ามกลางลมยามเช้า
บนขอบประตูยังติดแผ่นยันต์ห้าพิษไว้ด้วย
“โต้วเหนียงให้คนส่งมา” ฉินเหอวั่งชี้แผ่นยันต์ห้าพิษ พลางยิ้มกล่าว “นางบอกว่าหนานจิงเป็นเมืองใหญ่ มีไออัปมงคลหนัก ให้พวกเราแขวนสิ่งนี้ไว้เพื่อคุ้มครองความปลอดภัย”
ฉินเถี่ยหลี่เดินออกมาจากในเรือน มือหนึ่งถือพู่กัน อีกมือถือจานเล็กที่ใส่ผงกำมะถัน “ฮ่าวหราน เจ้ายังไม่ถึงวัยสวมกวาน มานี่ ข้าจะเขียนอักษรหวังบนหน้าผากให้ ตามธรรมเนียมบ้านเกิด เขียนอักษรหวังในเทศกาลตวนอู่ จะช่วยขับไล่สิ่งชั่วร้าย”
ฉินฮ่าวหรานหัวเราะอย่างจนใจ แต่ก็ยังย่อตัวลงเล็กน้อย ฉินเถี่ยหลี่จุ่มพู่กันลงในผงกำมะถัน แล้วบรรจงเขียนอักษรหวังบนหน้าผากเขาอย่างเป็นระเบียบ (คนโบราณเชื่อว่าเสือเป็นราชาแห่งสัตว์ทั้งปวง อักษรหวังบนหน้าผากจึงสามารถกลืนกินภูตผีปีศาจและขับไล่ไออัปมงคลได้)
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ ฉินเหอวั่งก็ยกอาหารเช้าออกมา มีโจ๊กข้าวกล้อง ไข่เค็ม และบ๊ะจ่างลูกเล็กอีกหลายลูก
ทั้งสี่นั่งล้อมโต๊ะหินกลางลานเรือน กินไปพลางสนทนาไปพลาง
ฉินฮ่าวหรานเอ่ยขึ้นก่อน “ประเดี๋ยวจะมีแข่งเรือมังกรที่แม่น้ำฉินหวย พวกเราไปชมกันเถิด พี่กู้ชวนข้า พี่หวัง พี่ตู้ และคนอื่น ๆ จองที่ไว้ที่โรงสุราริมแม่น้ำแล้ว”
ขณะกำลังพูด ก็มีคนเคาะประตูจากด้านนอก เมื่อเปิดออกดูก็พบว่าเป็นคนดูแลโรงอาหารของสำนักศึกษาหลวง มาส่งจดหมายฉบับหนึ่ง
จดหมายเขียนโดยอาจารย์อู๋ ลายมือเรียบร้อยงดงาม “ฮ่าวหรานศิษย์รัก เทศกาลตวนอู่ใกล้เข้ามาแล้ว ขอมอบสุรากำมะถันหนึ่งกาและใบอ้ายเฉ่าหนึ่งกำ การชมแข่งเรือในแม่น้ำ ผู้คนหลั่งไหลเนืองแน่น ควรจับจองที่แต่เนิ่น ๆ อย่าแย่งชิงกับผู้อื่น วิถีแห่งการศึกษาเปรียบดังการแข่งขันเรือมังกร สิ่งสำคัญคือความเพียร หลังเทศกาลเปิดเรียนอีกครั้ง หวังว่าจะเห็นความก้าวหน้าของเจ้า”