ข้าน้อยได้สั่งให้คนจัดเตรียมห้องชุดชั้นเลิศที่มีเรือนเป็นสัดส่วนอยู่ในเรือนชั้นใน ทั้งยังตกแต่งไว้อย่างดีที่สุดเรียบร้อยแล้ว รับรองว่าเงียบสงบและงดงามอย่างยิ่ง! ขอเชิญท่านย้ายไปพัก โปรดอย่าได้ปฏิเสธเป็นอันขาด! ค่าอาหารและที่พักทั้งหมดของท่านกับครอบครัวในร้านของเรา ข้าน้อยจะยกเว้นให้ทั้งสิ้น
เพียงหวังว่าท่านจะได้เตรียมตัวสอบระดับสำนักศึกษาในคราวต่อไปอย่างสบายใจ ให้ร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ รวมถึงข้าน้อย ได้อาศัยพลังบุ๋นของท่านสักนิด ขอให้กิจการรุ่งเรือง นั่นก็นับเป็นวาสนาอันใหญ่หลวงของข้าน้อยแล้ว!”
การต้อนรับอย่างเอาอกเอาใจเกินคาดที่มาอย่างกะทันหัน ทำให้ฉินเต๋อชางคิดปฏิเสธขึ้นมาตามสัญชาตญาณ “เถ้าแก่ เรื่องนี้จะเหมาะสมได้อย่างไร? พวกเราจ่ายค่าเช่าห้องกับค่าอาหารเองก็พอแล้ว...”
ทว่าฉินฮ่าวหรานกลับมองออก เถ้าแก่เฉียนเป็นพ่อค้าที่หลักแหลม สิ่งที่เขาหมายตาคือชื่อเสียงมหาศาลจากตำแหน่ง ‘อันดับหนึ่งของการสอบระดับเมือง’ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการ ‘สอบได้อันดับหนึ่งสองครั้งซ้อนเมื่ออายุสิบขวบ’ ร้านที่ดาวบุ๋นเคยพักย่อมดึงดูดลูกค้าและเรียกราคาได้สูงขึ้นในภายหน้า ผลประโยชน์นั้นมากกว่าค่าห้องเพียงเล็กน้อยนี้นัก
หลังครุ่นคิดเล็กน้อย เมื่อคำนึงว่าต้องเตรียมตัวสอบระดับสำนักศึกษาในคราวต่อไป และจำเป็นต้องมีสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบสบาย จึงหันไปพยักหน้าให้ฉินเต๋อชางที่ยังคิดจะปฏิเสธ กับผู้ดูแลหวังที่กำลังเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขอบคุณในน้ำใจของเถ้าแก่เฉียน เพียงแต่เรื่องค่าใช้จ่าย ขอให้เป็นไปตามธรรมเนียมเดิมเถิด จะได้ไม่ผิดกฎ”
เมื่อเถ้าแก่เฉียนได้ยินว่าฉินฮ่าวหรานยินดีจะย้ายไปพัก ก็ยินดีจนเนื้อเต้น ไหนเลยจะสนใจเรื่องค่าใช้จ่าย เขาโบกมือซ้ำ ๆ “ย่อมได้! คุณชายฉินยอมย้ายไปพัก ก็นับเป็นเกียรติใหญ่หลวงของร้านเราแล้ว! กฎเกณฑ์คนเรากำหนดขึ้นมา ท่านก็คือกฎเกณฑ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโรงเตี๊ยมเหอหมิง!”