สวีฉี่ฟังจบแล้วเงยหน้ามองฉินฮ่าวหราน เอ่ยถามเสียงขรึมว่า “จิ่งสิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าช่วงนี้เหยียนยงกำลังทำสิ่งใด?”
ฉินฮ่าวหรานชะงักไปเมื่อได้ยิน ก่อนประสานมือค้อมกาย “บุตรเขยโง่เขลา ไม่ทราบเรื่องนี้จริง ๆ ขอรับ”
สวีฉี่ค่อย ๆ หันกายกลับมา แววตาหนักอึ้ง น้ำเสียงเจือความกังวลอยู่หลายส่วน
“เขากำลังถวายโอสถแด่ฝ่าบาท ราวหนึ่งเดือนก่อน เขาแนะนำผู้วิเศษคนหนึ่งให้เข้าวังด้วยตนเอง อ้างว่าเป็นผู้บำเพ็ญพรตแห่งเขาหลงหู่ มีนามทางธรรมว่าเสวียนเจินจื่อ คนผู้นี้โอ้อวดว่าชำนาญการหลอมโอสถอายุวัฒนะและวิชาอักขระยันต์ ทั้งยังเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทอย่างยิ่ง บัดนี้เขาได้รับอนุญาตให้สร้างห้องปรุงโอสถในสวนซีหยวน เพื่อหลอมแก่นทองถวายฝ่าบาทโดยเฉพาะ”
โอสถหรือ?
ฉินฮ่าวหรานได้ยินดังนั้น จึงแสร้งคารวะแล้วทูลแย้งว่า “ท่านพ่อตา นับแต่อดีต จักรพรรดิที่ปรารถนาอายุยืนมีมากมาย ทว่ามองย้อนดูบันทึกประวัติศาสตร์แล้ว เคยมีผู้ใดมีอายุยืนขึ้นจริงหรือ? มีแต่หมกมุ่นอยู่กับเตาหลอมโอสถ ทอดทิ้งราชกิจจนแผ่นดินวุ่นวาย สุดท้ายต้องสิ้นพระชนม์พร้อมบ้านเมืองที่เสื่อมถอย เรื่องราวเหล่านี้ล้วนปรากฏในพงศาวดาร เป็นบทเรียนจากอดีตทั้งสิ้น
“นับแต่อดีตถึงปัจจุบัน มีจักรพรรดิผู้ทรงปรีชามากมายที่หลงใหลแร่ธาตุและโอสถ จนตะกั่วกับปรอทสะสมในอวัยวะ พิษแผ่ซ่านทั่วร่าง เบาก็ทำให้พระอุปนิสัยแปรปรวน หนักก็สิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันในวังลึก
“แผ่นดินอันงดงามมากมายต้องพินาศ เพราะจักรพรรดิเลื่อมใสลัทธิเต๋าเกินควร สร้างอารามใหญ่โตจนคลังหลวงร่อยหรอ เกณฑ์แรงงานราษฎรและขูดรีดประชาชน ท้ายที่สุดราชบัลลังก์ก็สั่นคลอน รากฐานแผ่นดินพังทลาย
“การบำเพ็ญพรตเดิมทีเป็นหนทางขัดเกลาจิตใจและบ่มเพาะคุณธรรม แต่หากกษัตริย์ใช้การบำเพ็ญเซียนเป็นข้ออ้างเพื่อกดขี่ราษฎร ท้ายที่สุดยังไม่ทันได้อายุวัฒนะ ก็ต้องรับพิษโอสถเสียก่อน ความมุ่งมั่นในทางธรรมกลับสูญเปล่า ซ้ำยังทำร้ายประชาราษฎร์และก่อความวุ่นวายในราชสำนัก”