ฉินฮ่าวหรานรู้ว่าผู้อาวุโสได้ยินเรื่องความวุ่นวายก่อนหน้านี้ จึงเป็นห่วงอยู่ในใจ เขาส่ายหน้าแล้วเผยรอยยิ้มบางเบาที่ทำให้ผู้คนวางใจ «ทำให้ท่านอาสามเป็นห่วงแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยดี ท่านอาจารย์เข้มงวดกับการสอน ส่วนเพื่อนร่วมสำนักก็...ปรองดองกันดี» เขาละเรื่องการกีดกันอย่างไร้รูปร่างและกระแสลับที่คุกรุ่นไว้ เพียงรายงานให้รู้ว่าตนปลอดภัยดี
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉินหย่วนซานก็ผ่อนลมหายใจอย่างเห็นได้ชัด เขารีบยกของสองห่อที่มัดไว้อย่างประณีตด้วยหญ้าคาเปียกชื้นลงจากเกวียน ห่อหนึ่งเป็นปลาหญ้าสดสองตัว ยาวกว่าหนึ่งฉื่อเล็กน้อย เกล็ดเปล่งประกายดำอมเขียว หางปลายังขยับไหวเบา ๆ ส่วนอีกห่อเป็นไหดินเผาปิดปากด้วยผ้าแดง ข้างในบรรจุสุราข้าวที่หมู่บ้านหมักกันเอง สีขุ่นมัวแต่หอมกลิ่นธัญพืชเข้มข้น
ฉินเต๋อชางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วกล่าวว่า «ไปกันเถิด ฮ่าวหราน พาพวกเราไปพบท่านอาจารย์กับจางผู้ดูแลประตู» นี่คือวิธีแสดงความขอบคุณต่ออาจารย์และฝากฝังธุระอย่างเรียบง่ายที่สุดของชาวชนบท สิ่งของมิได้มีราคาแพง ทว่าบรรจุไว้ด้วยน้ำใจจริงใจ
จางผู้ดูแลประตูเห็นฉินหย่วนซานกับหัวหน้าหมู่บ้านมาด้วยตนเอง ทั้งยังนำของกำนัลมาด้วย ก็หาได้ประหลาดใจมากนัก ช่วงก่อนและหลังเทศกาลเช็งเม้ง ผู้ปกครองมักอาศัยโอกาสนี้แสดงน้ำใจเล็กน้อย เขาพาทั้งสามไปคอยอยู่ด้านนอกห้องหนังสือของท่านอาจารย์หลี่
เมื่อท่านอาจารย์หลี่ได้ยินว่าครอบครัวของฉินฮ่าวหรานมาเยี่ยม ก็เชิญพวกเขาเข้าไป ฉินเต๋อชางกับฉินหย่วนซานเดินเข้าห้องหนังสืออย่างเก้อเขิน ไม่กล้ามองสำรวจไปทั่ว เพียงประคองห่อปลาหญ้ากับไหสุราข้าวเข้าไปมอบให้อย่างนอบน้อม