ยามเก็บเกี่ยวฤดูร้อน ชาวหมู่บ้านหลิวถังต่างออกแรงช่วยกัน ท่ามกลางทุ่งนาสีทอง ผู้ใหญ่และเด็กทั้งชายหญิงก้มตัวเกี่ยวข้าว เหงื่อหยดลงบนผืนดิน กลิ่นหอมของรวงข้าวและไอร้อนจากการทำงานอบอวลอยู่ในอากาศ
ฉินฮ่าวหรานเอ่ยปากขอลงนาไปช่วย ฉินหย่วนซานผู้เป็นลุงใหญ่เห็นดังนั้น ก็รีบวิ่งจากคันนามาแย่งเคียวในมือฉินฮ่าวหรานไป น้ำเสียงเคร่งขรึมเจือความห่วงใย “ไม่ได้! งานนี้เหน็ดเหนื่อยเกินไป ไม่ใช่งานที่คนอ่านหนังสืออย่างเจ้าควรทำ หากมือบาดเจ็บขึ้นมา จะเขียนหนังสือได้อย่างไร? กลับบ้านไปอ่านตำราเถิด!”
ฉินฮ่าวหรานยืนกรานว่า “ท่านลุงใหญ่ ข้าก็เป็นคนในบ้านเช่นกัน จะให้มองทุกคนทำงานแล้วตนเองยืนดูอยู่เฉยๆ ได้อย่างไร?”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกัน หัวหน้าหมู่บ้านฉินเต๋อชางก็ได้ยินข่าวและตามมาถึง เขามองสีหน้าจริงจังของฉินฮ่าวหราน แล้วหันไปมองท่าทีหวงแหนเด็กน้อยของฉินหย่วนซาน ก่อนนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วจึงตัดสินใจ “หย่วนซาน ฮ่าวหรานมีน้ำใจเช่นนี้เป็นเรื่องดี คนอ่านหนังสือก็ไม่ควรไม่รู้จักธัญพืชและไม่ลงแรงทำงาน มิฉะนั้นภายหน้าหากได้เป็นขุนนาง จะเข้าใจความเป็นอยู่ของชาวบ้านได้อย่างไร? แต่จะให้เขาทำงานหนักก็ไม่ได้จริงๆ”
เขาหันไปกล่าวกับฉินฮ่าวหราน “ฮ่าวหราน ลานตากข้าวทางโน้นกำลังขาดคนช่วยพลิกข้าวที่ตากไว้ ทั้งยังต้องคอยกันนกกระจอกมาจิกกิน งานนี้ไม่ต้องออกแรงมาก แต่ต้องละเอียดรอบคอบและอดทน เจ้าไปช่วยที่ลานตากข้าวเถิด ถือว่าได้ออกแรงเพื่อคนในตระกูลเช่นกัน”