“เมฆ คือสิ่งที่ล่องลอยอยู่บนฟากฟ้า มีสิ่งใดใช้จับคู่กับคำนี้ได้บ้าง?”
ภายในห้องเรียนเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงนกร้องใสกังวานจากนอกหน้าต่าง เหล่าเด็กน้อยบางคนก้มหน้าครุ่นคิด บางคนเงยหน้ามองท้องฟ้าผ่านหน้าต่าง พยายามหาคำตอบจากหมู่เมฆที่ลอยอยู่บนฟ้า
ครู่หนึ่ง เด็กน้อยร่างผอมบางคนหนึ่งตรงมุมห้องก็ลองตอบอย่างลังเลว่า “ลม?”
แววชื่นชมวาบผ่านดวงตาของอาจารย์ “ดี เมฆคู่กับลม ฟ้าคู่กับฟ้า นับว่าเข้าคู่ได้งดงาม”
คำกล่าวชื่นชมนี้ทำลายความเงียบลง เด็กอีกคนจึงตอบว่า “ฝน!”
“ดีเช่นกัน”
“ภูเขา!” เด็กอีกคนตะโกน เสียงเจือความไม่มั่นใจอยู่บ้าง
อาจารย์พยักหน้าเล็กน้อย “เมฆคู่กับภูเขา สิ่งบนฟ้าคู่กับรูปร่างบนดิน ก็พอใช้ได้ นี่เป็นการจับคู่แบบกว้าง หากต้องการให้เข้าคู่กันยิ่งขึ้น ก็อาจหาคำที่อยู่ในหมวดฟ้าเหมือนกัน”
ฉินฮ่าวหรานซึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่างฟังเงียบ ๆ ความคิดในใจกำลังไหลวน
อาจารย์กล่าวต่อว่า “จับคู่สองอักษร ‘คลื่นหลิว’”
ภายในห้องเรียนคึกคักขึ้นทันใด คนหนึ่งเสนอ “หมอกท้อ” อีกคนจับคู่เป็น “ลมบัว” ยังมีคนเสนอ “คลื่นสน” ด้วย ฉินฮ่าวหรานฟังเงียบ ๆ พลางพบว่าการฝึกเช่นนี้ช่วยกระตุ้นคลังคำศัพท์ได้จริง ทั้งยังบังคับให้สมองจัดหมวดหมู่และจับคู่คำอย่างแม่นยำ
“จับคู่สามอักษร” อาจารย์เพิ่มความยากขึ้นเล็กน้อย ก่อนตั้งโจทย์ว่า “ฟังฝนโปรย”
ภายในห้องเรียนเงียบลงชั่วขณะ คำสามอักษรนี้มีทั้งกริยา กรรม และภาพพจน์ ความยากจึงเพิ่มขึ้นฉับพลัน
โจวเหวินไฉซึ่งนั่งอยู่แถวหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนลองตอบว่า “...มองเมฆลอย?”
รอยยิ้มวาบผ่านดวงตาของอาจารย์ “คำว่า ‘มอง’ คู่กับ ‘ฟัง’ ‘เมฆ’ คู่กับ ‘ฝน’ ‘ลอย’ คู่กับ ‘โปรย’ ทั้งการกระทำ สิ่งที่กล่าวถึง และสภาพล้วนเข้าคู่กัน อีกทั้งยังสอดรับกับภาพในใจ นับว่าดียิ่ง!”
ใจฉินฮ่าวหรานไหววูบ เกือบหลุดปากตอบว่า “มองบุปผาปลิว” แต่คิดแล้วก็อดกลั้นไว้
ทว่าอาจารย์หลี่ดูเหมือนจะสังเกตเห็นความเงียบของฉินฮ่าวหราน สายตาหยุดอยู่ที่เขาชั่วครู่ แต่ไม่ได้เรียกให้ตอบ บทเรียนดำเนินต่อไป ตั้งแต่จับคู่หนึ่งอักษรถึงห้าอักษร ค่อย ๆ ไล่จากง่ายไปยากเป็นลำดับ