เมื่อจัดการทุกเรื่องเรียบร้อย อีกทั้งเจตนาผูกสัมพันธ์ทางเครือญาติกับครอบครัวท่านอาจารย์หลี่ก็บรรลุข้อตกลงเบื้องต้นแล้ว ฉินฮ่าวหรานจึงค่อยคลายความกังวลลงได้บ้าง
หากปรารถนาให้หมู่บ้านหลิวถังรุ่งเรืองอย่างแท้จริง ตนเองก็ต้องก้าวไปให้ไกลกว่าเดิมและยืนอยู่ในที่สูงกว่าเดิม สำนักศึกษาประจำเมืองเป็นเพียงก้าวถัดไป ส่วนเกียรติยศทางการศึกษา ยังต้องมุ่งมั่นฝ่าฟันต่อไป
วันที่ออกเดินทาง ท้องฟ้ายังคงจมอยู่ในความมืด คาดว่าเพิ่งผ่านปลายยามฉลูไปไม่นาน (ราวตีสาม) ทุกสิ่งเงียบสงัด มีเพียงหยาดน้ำค้างที่เกาะอยู่ตามใบหญ้า ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงในมุมที่ไร้ผู้สังเกต พร้อมไอเย็นบางเบา
ทว่าภายในเรือนน้อยของฉินหย่วนซานกลับมีแสงสว่างริบหรี่ เงาคนไหววูบอยู่ใต้แสงตะเกียง ทำลายความเงียบงันของราตรี
ฉินเต๋อชางกับฉินหย่วนซานแทบไม่ได้นอนตลอดคืน ผู้เฒ่าทั้งสองเป็นห่วงจนพลิกตัวไปมา ไม่อาจข่มตาหลับ
ฉินเต๋อชางกับฉินหย่วนซานแทบไม่ได้นอนตลอดคืน ทั้งยังลุกขึ้นแต่เช้าตรู่เพื่อตรวจรถเทียมวัวกับสัมภาระอีกครั้ง วันนี้พวกเขาไม่เพียงต้องไปส่งฉินฮ่าวหรานที่ตัวอำเภอ แต่ยังต้องอาศัยช่วงที่ที่ว่าการอำเภอเปิดทำการ รีบจัดการขอใบผ่านทางสำหรับตนเองกับฉินหย่วนซานเพื่อเดินทางไปเมืองหลวงของเมืองให้เรียบร้อยโดยเร็ว
เดิมทีฉินฮ่าวหรานคิดว่า เมื่อถึงตัวอำเภอแล้วจะหาขบวนคุ้มกันที่พอไว้ใจได้ จ่ายเงินสักหน่อยแล้วร่วมเดินทางไปเมืองหลวงของเมือง วิธีนี้ทั้งปลอดภัยและไม่ต้องกังวลมากนัก ทว่าเมื่อบอกความคิดนี้แก่ฉินเต๋อชาง ก็ถูกผู้เฒ่าปฏิเสธอย่างเด็ดขาดทันที
ฉินเต๋อชางส่ายหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล “ไม่ได้ ฮ่าวหราน เจ้าอย่าคิดว่าเรื่องนี้ง่ายดายเกินไป ขบวนคุ้มกันเหล่านั้นเดินทางไปทั่วสารทิศ ภายนอกดูน่าไว้ใจ แต่ความจริงมีทั้งคนดีคนร้ายปะปนกัน เจ้ายังเป็นเพียงเด็กหนุ่ม หน้าตาอ่อนเยาว์ แต่งกายอย่างบัณฑิตผู้บอบบาง หากอยู่ท่ามกลางพวกเขาก็ไม่ต่างจากลูกแกะเข้าฝูงหมาป่า