หลัวเยี่ยนเฉินกลับไปนั่งยังตำแหน่งประธาน รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้า ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ “ฮ่าวหราน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดวันนี้ข้าจึงเรียกเจ้ามาพบตามลำพัง?”
การทดสอบเริ่มขึ้นแล้ว ฉินฮ่าวหรานนิ่งคิดเล็กน้อย ไม่กล้าประมาท จึงเรียบเรียงถ้อยคำอย่างระมัดระวังก่อนตอบว่า “เรียนอาจารย์ ศิษย์โชคดีได้อันดับหนึ่งในการสอบระดับเมืองนี้ ได้รับความเมตตาจากใต้เท้าจึงถูกเรียกมาพบ ทั้งเพื่อให้กำลังใจและเพื่ออบรมสั่งสอนขอรับ” เขายกความสำเร็จให้เป็นเรื่องโชคดี และมองการเรียกพบว่าเป็นความเมตตา
หลัวเยี่ยนเฉินได้ฟังก็ยิ้มบาง มิได้กล่าวว่าถูกหรือผิด นิ้วเคาะพนักเก้าอี้ไม้จื่อถานเบา ๆ เกิดเสียงก๊อก ๆ เป็นจังหวะ “โอ้? ให้กำลังใจและอบรมสั่งสอนหรือ? ลองบอกมาสิว่าข้าควรให้กำลังใจอย่างไร และควรอบรมสั่งสอนเช่นไร?”
เขาโยนคำถามกลับไปอีกครั้ง นี่เป็นคำถามที่ลึกซึ้งกว่าเดิม ทั้งยังทดสอบไหวพริบและความเข้าใจได้ดียิ่งขึ้น ราวกับการเดินหมาก เพียงขยับเบา ๆ ก็กุมความได้เปรียบไว้ในมืออย่างมั่นคง
ฉินฮ่าวหรานเงยหน้าขึ้น ดวงตากระจ่างใสและจริงใจ พยายามวางท่าทีให้สงบนิ่ง
“คำให้กำลังใจของอาจารย์ คือการเห็นคุณค่าความขยันหมั่นเพียรอันน้อยนิดที่ผ่านมา และกระตุ้นให้ศิษย์มุ่งหน้าต่อไปในทะเลแห่งความรู้ ไม่ปล่อยให้วันเวลาอันเยาว์วัยสูญเปล่า เพื่อวันหน้าจะได้ตอบแทนราชสำนัก ส่วนคำอบรมสั่งสอนของอาจารย์ คือการเตือนศิษย์ว่า แม้จะได้ชื่อเสียงและตำแหน่งมาแล้ว แต่นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการศึกษา จำต้องระวังตนไม่ลำพองหรือหุนหัน รักษาปณิธานของบัณฑิต ขัดเกลาคุณธรรมและบำเพ็ญตนให้ดี จึงจะเป็นรากฐานแห่งการดำรงตนขอรับ”
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้สึกว่ายังไม่เพียงพอ จึงเห็นว่าควรยกถ้อยคำจากตำรามาเสริมให้หนักแน่นขึ้น แล้วกล่าวต่อว่า “ในคัมภีร์หลี่จี้กล่าวไว้ว่า ‘หยกหากไม่เจียระไน ย่อมไม่อาจเป็นเครื่องหยก คนหากไม่ศึกษา ย่อมไม่รู้หลักแห่งมรรคา’ ศิษย์ยังเยาว์วัยและมีความรู้น้อย เปรียบดั่งหยกดิบที่ยังมิได้เจียระไน นับแต่นี้ไปยิ่งต้องหมั่นทบทวนตนเอง ตั้งใจศึกษาอย่างยากลำบาก จึงจะไม่ทำให้ความคาดหวังของอาจารย์ต้องสูญเปล่าขอรับ”