เซี่ยหนิงไม่ใช่คนที่เคยตามใจเด็ก ๆ มาก่อน ยิ่งเป็นเด็กดื้อที่มีอันตรายด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ในขณะที่เธอกำลังคิดว่าจะทำดันเจี้ยนนี้ยังไงให้สำเร็จ จู่ ๆ วิทยุสื่อสารที่ห้อยอยู่ที่เอวของสงป๋อเทียนก็ดังสนั่นหวั่นไหว
อีกครู่หนึ่ง สงป๋อเทียนก็คำรามลั่น:"อะไรนะ?! ฝูงไส้เดือนตายด้านพวกนั้น รอข้าก่อนเดี๋ยวข้าไปจัดการเอง!"
"ฟังไว้นะ เจ้ามนุษย์" สงป๋อเทียนผุดลุกขึ้นยืนทันใด แล้วก้มหน้าลง
ใบน่ากลัวนั้นเต็มไปด้วยความดุร้าย ลมหายใจร้อน ๆ ที่พ่นออกจากปากกระแทกใส่หน้าเซี่ยหนิง "อาทิตย์หน้าลูกข้าฝากเจ้าไว้ด้วย"
"ถ้าเจ้าเลี้ยงมันไม่ดี อย่าหาว่าข้าไม่เตือนว่าเมื่อข้ากลับมาจะไม่ไว้หน้าเจ้า!"
สงป๋อเทียนพูดจบ อากาศโดยรอบก็พลันแข็งตัว เขาหันหลังกลับแล้วก้าวเท้าหนัก ๆ จากไป
เมื่อประตูหนาทึบบานนั้น "ครืน" ปิดลง ทั่วทั้งห้องรับแขกอันหรูหราก็เหลือเพียงเซี่ยหนิงกับสงตาน
สงตานเห็นพ่อตัวเองไปแล้ว สายตามีประกายเจ้าเล่ห์วูบหนึ่ง
มันเลียนแบบท่าทางของสงป๋อเทียน ทิ้งตัวลงนอนกับโซฟา ขาสั้นหนาเตอะสองข้างยกขึ้นพาด
"เฮ้ เจ้ามนุษย์" สงตานหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง อุ้งเท้าหมีเนื้อแน่น ๆ ตบที่ขาตัวเอง
แล้วก็ออกคำสั่งด้วยเสียงแหลมเล็กแบบเด็ก ๆ ว่า "มานี่ มาขยำขาให้นายน้อย"
มันพูดไปก็ส่ายหัวไปมาอย่างสะใจ มุมปากยังมีน้ำลายห้อยอยู่ ท่าทางทั้งอวดดีทั้งน่าขำ
"แกไม่รู้สถานการณ์ของตัวเองหรือยังไง?" เซี่ยหนิงกอดอก ไม่ได้ขยับแม้แต่นิด กลับยิ้มชั่วร้ายออกมาช้า ๆ