เซี่ยหนิงกระแอมเบาๆ หนึ่งที สีหน้านิ่งเฉยชี้ไปที่ประตู
"สงตาน ไม่เห็นหรือว่าพ่อกลับมาแล้ว?"
สงตานวางชามตะเกียบลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ "ปึงปัง" ปีนลงจากเก้าอี้
มันยืนตัวตรง อุ้งเท้าทั้งสองข้างวางซ้อนกันอย่างเรียบร้อยที่ตำแหน่งสะดือ ก้มหน้าลงต่ำ คางอ้วนๆ เกือบจะติดกับอก
"ท่านพ่อ... ท่านกลับมาแล้ว เหนื่อยหน่อยนะเจ้าคะ"
ชุดท่าทางและคำพูดที่ลื่นไหลเป็นอย่างนี้ ทำเอาสงป๋อเทียนถึงกับงงไปเลย
มันมองดูห้องนั่งเล่น แล้วมองดูโต๊ะอาหาร สุดท้ายก็มองไปที่ลูกน้อยของตัวเอง
จากนั้นก็เขี่ยหู "เธอ... เมื่อกี้พูดอะไรนะ?"
เมื่อก่อน สงตานขี้เกียจจะเรียกพ่อด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงคำว่า "เหนื่อย" เลย
แต่พอวันนี้ สงตานกลับก้มหน้าคำนับ เสียงทั้งนุ่มนวลและจริงจัง "ท่านพ่อ พี่สาวบอกว่า ผู้ใหญ่กลับมาต้องทักทาย และต้องยืนให้เป็นระเบียบ"
"ท่านพ่อตัวมีกลิ่นคาวเลือดแรงมากเลย วันนี้ไปปราบคนเลวอีกหรือเปล่า? เหนื่อยไหม? หนูจะไปเปิดน้ำอาบให้ท่านพ่อเองนะเจ้าคะ"
พูดจบ สงตานก็วิ่งขาสั้นๆ ไปที่ห้องน้ำ ความขยันอันโอ้อวดนั้น ทำเอาสงป๋อเทียนแทบตกใจจนคางแทบหลุด
เพียงชั่วขณะหนึ่ง มันก็สงสัยว่านี่เป็นลูกตัวเองจริงหรือเปล่า
สงป๋อเทียนหันขวับไปมองเซี่ยหนิงด้วยสีหน้าตะลึง สายตาเหมือนกำลังมองเทพเจ้า!
"เสย... เซี่ยเสียนสื้อ!". สงป๋อเทียนตื่นเต้นจนเสียงสั่น "สุดยอด! ท่านสุดยอดจริงๆ!"