พอเสียงของหยางเจิ้นปังดังขึ้น เฉินฮวนก็ขมวดคิ้วทันที
ซูวันชิงสะดุ้ง พอเห็นเฉินฮวนลุกขึ้น เธอก็รีบกดเขาไว้แล้วปลอบว่า
“ฉันไปจัดการเขาเอง นายอย่าออกไป”
เฉินฮวนกลับค่อย ๆ ขยับซูวันชิงออกไปด้านข้าง ก่อนก้มลงสบตาเธอแล้วพูดว่า
“เรื่องก่อนหน้านี้ก็แล้วไป”
“แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะดูแลพวกเธอเอง”
“ไม่ช้าก็เร็วต้องเผชิญหน้ากับเขาอยู่แล้ว ฉันเห็นไอ้คนถ่อยนั่นแล้วขัดหูขัดตามานาน”
เฉินฮวนก้าวออกไป ซูวันชิงพยายามดึงเขาไว้แต่ก็ไม่สำเร็จ
ทั้งสองเดินนำหน้าตามหลังกันออกจากลานบ้านหลังคาหญ้าได้ไม่นาน ก็เผชิญหน้ากับทีมเฝ้าพืชผลเข้าอย่างจัง
“เฉินฮวน! นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
หยางเจิ้นปังหน้าบึ้ง ทั้งยังประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
ไอ้เฉินฮวนคนนี้เป็นพวกเกียจคร้านชื่อดังในหมู่บ้าน ชอบมีเรื่องชกต่อย เป็นตัวป่วนประจำหมู่บ้าน
ที่น่าปวดหัวที่สุดคือมันไม่เอาไหน ไม่เคยไปทำงานหรือรับตำแหน่งอะไรในหมู่บ้าน ปกติก็เอาแต่ว่างอยู่บ้าน คอยช่วยพ่อดูอาการคนป่วยบ้าง
อีกอย่าง บ้านเฉินมีพี่น้องหลายคน ส่วนเฉินเว่ยกั๋วก็เป็นหมอเพียงคนเดียว หยางเจิ้นปังจึงไม่อยากมีเรื่องกับไอ้หมอนี่จริง ๆ
แต่ใครจะคิดว่าไอ้หมอนี่จะกล้าขนาดนี้
ในหมู่บ้าน ใครบ้างไม่รู้ว่าพี่น้องตระกูลซูเป็นผู้หญิงที่หยางเจิ้นปังหมายตาไว้
เพื่อเรื่องนี้ เขาอ้อนวอนพ่ออยู่นานกว่าจะใช้เส้นสายจนได้เป็นหัวหน้าทีมเฝ้าพืชผล
เวลาศัตรูมาเจอกัน ก็ยิ่งแค้นจนตาแดง
เมื่อนึกถึงเรื่องเลวร้ายที่คนพวกนี้ทำไว้ในชาติก่อน สีหน้าเฉินฮวนก็เย็นชา