หลังออกจากบ้านซูวันชิง เฉินฮวนก็กลับบ้าน
ในลานบ้าน แม่กับน้องสาวกำลังยิ้มหน้าบาน ตั้งหม้อใบใหญ่เตรียมเจียวน้ำมันหมู
พ่อเห็นเฉินฮวนกลับมา ก็พูดอย่างอารมณ์ดีว่า
“ฮวนจื่อ มาช่วยพี่ใหญ่รมควันหมูเร็ว พ่อฝากคนไปเอากิ่งสนมาแล้ว แค่ใส่แกลบกับฟางแห้งลงไปก็เริ่มรมได้เลย”
มองดูเนื้อหมูเต็มลานบ้าน ทั้งยังมีเพื่อนบ้านเดินเข้ามาในลาน เฉินฮวนจึงกำลังจะพับแขนเสื้อเข้าไปช่วย
แต่คิดไม่ถึงว่าเขาเพิ่งยื่นมือออกไป แม่ก็หันไปดุพ่อเสียแล้ว
“จะทำอะไรน่ะ?”
“ฮวนจื่อ ลูกเหนื่อยมาสองวันแล้ว รีบเข้าไปนอนในห้องเถอะ”
“มีอา ๆ น้า ๆ อยู่ตั้งเยอะ ไม่ต้องใช้แรงลูกหรอก”
เฉินฮวนอดเบิกตากว้างไม่ได้ เมื่อไหร่กันที่แม่อย่างอวี๋ซิ่วอิงมีเหตุผลขึ้นมาแบบนี้?
ถึงกับรู้จักเป็นห่วงเขาด้วยเหรอ?
สมแล้วที่ผู้ชายต้องมีความสามารถ
แค่ล่าหมูกลับมาตัวเดียว สถานะในบ้านก็พุ่งสูงขึ้นทันตา
เฉินอวี๋น้องสาวเห็นเฉินฮวนยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้าง ๆ ก็รีบดึงเขาเข้าบ้าน
พอเข้าไปในห้องแล้ว เฉินอวี๋ถึงค่อยกระซิบว่า
“พี่ ไม่ต้องทำหรอก ลุงใหญ่กับลุงรองไปเรียกบรรดาป้า ๆ มาช่วยแล้ว”
“บ้านเราฆ่าหมูตัวใหญ่ขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องเจียวน้ำมันหมูได้เยอะอยู่แล้ว”
“แม่บอกว่าเป็นญาติพี่น้องกัน ยังไงก็ต้องแบ่งหมูรมควันกับน้ำมันหมูให้เขาบ้าง”
“แทนที่จะให้พวกเขามาหยิบของไปฟรี ๆ สู้ให้ช่วยทำงานมากหน่อยดีกว่า”
“พ่อซื่อ ๆ นั่นให้พี่ใหญ่ไปลากกิ่งสน จนแม่ด่าไปแล้ว พี่ไม่ต้องฟังพ่อ เข้าไปนอนในห้องเถอะ”