“จงค้นให้ทั่ว! ผู้หญิงเลวคนนั้นหนีไปได้ไม่ไกลหรอก”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ตอนจับนางเมื่อกี้ ฉันฉีกเสื้อนางขาด ลูกสาวนายทุนนี่ขาวจริง ๆ ดูก็รู้ว่าไม่เคยทำงานอะไร”
“เสียดายที่หน้านางเปื้อนเขม่าถ่าน ดูไม่ชัด รอจับได้จะต้องแขวนโชว์ตัวเปลือยเดินประจานให้ทั่วหมู่บ้าน”
……
กลางดึก
กองบัญชาการผลิตผลแห่งชาติ
เสียงสุนัขเห่าโหยหวนปลุกชาวบ้านในชนบทหลายครัวเรือนให้ตื่น
ทีมเฝ้าพืชผลของหมู่บ้านถือคบเพลิงและอาวุธ ค้นบ้านทีละหลังเพื่อหาลูกสาวนายทุนที่ถูกส่งลงมาปรับปรุงตัว
เฉินฮวนตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
ซูวันชิงที่เสื้อผ้าฉีกขาด คลานข้ามรั้วเข้ามาในบ้านเขาในความมืด
เขากลับชาติมาเกิดในปี 1976 จริง ๆ ด้วย
ผู้หญิงตรงหน้าที่ผิวขาว หน้าตาสะสวยจนโดดเด่นในทีมผลิตผล ชื่อซูวันชิง เธอเป็นลูกสาวนายทุน ถูกส่งลงมาเข้าร่วมทีมผลิตผลเพื่อปรับปรุงตัว
“คุณหมอเฉินน้อย บ้านฉันไม่มีข้าวจะกินมาสามวันแล้ว ได้โปรดอย่าส่งฉันให้ทีมเฝ้าพืชผลเลย”
ซูวันชิงที่เสื้อผ้าไม่เป็นระเบียบ อุ้มถุงข้าวที่ขาดวิ่น คุกเข่าลงตรงหน้าเขา น้ำตาของเฉินฮวนไหลนองตาในทันที
ภาพนี้กระทบจิตใจเขาอย่างหนัก จนทิ้งความเสียใจที่จดจำไปชั่วชีวิตไว้ในใจ
เพราะในคืนนี้เอง
ซูวันชิงที่ถูกส่งไปปรับปรุงตัวในคอกวัว ขโมยข้าวของทีมผลิตผลมาขอความช่วยเหลือจากเขา
แต่ตอนนั้น เนื่องจากเธอเป็นลูกสาวตระกูลนายทุน และยังขโมยข้าวของสังคมนิยม เขาจึงลังเลและส่งตัวเธอออกไป
ผลก็คือ หัวหน้าทีมเฝ้าพืชผลที่เป็นลูกชายหัวหน้าทีมผลิตผล หื่นกามซูวันชิง จึงวางแผนร่วมกับสมาชิกทีมหลายคนจะข่มขืนเธอในคอกวัว
ซูวันชิงต่อสู้สุดชีวิต เตะจนหยางเจิ้นปังพิการ เธอถูกจับไปเดินประจานเป็นตัวอย่าง และต่อมา ทนรับความอัปยศไม่ไหว จึงผูกคอตายที่หัวหมู่บ้าน
น้องสาวของซูวันชิงก็เพราะเฉินฮวนตอนนั้นต้องการหลีกเลี่ยงข้อครหา รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้นค่อยไปรักษา ทำให้โรคลุกลาม ปอดถูกทำลาย ไม่กี่ปีต่อมาก็จากไป
เหตุการณ์นี้กระทบจิตใจเฉินฮวนอย่างหนัก จนชาติที่แล้วเขาทุ่มเทศึกษาวิชาแพทย์ ไม่เคยแต่งงานอีกเลย
แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป ด้วยวิชาแพทย์ เขาเดินทางไปทั่ว ได้ยินเรื่องราวมากมาย ใครรวยจากการค้าอะไร ใครกลายเป็นเศรษฐีด้วยวิธีไหน
เวลาผ่านไปนาน เขาเริ่มลืมหน้าตาของซูวันชิงไปบ้างแล้ว ตอนนี้มองซูวันชิงที่ดูโทรมในคืนฝนตก เขารู้สึกเจ็บปวดใจ จ้องมองเธออยู่นาน
“พี่เฉินน้อย น้องสาวฉันเป็นไข้ ฉันจนปัญญาจริง ๆ เธอต้องกินข้าว ฉันขอร้องเถอะ ขอแค่คุณช่วยเธอ ให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
ซูวันชิงคุกเข่าลงตรงหน้าเฉินฮวนอีกครั้ง เมื่อเห็นเฉินฮวนจ้องเธอเงียบ ๆ เธอก็มองลงไปที่ตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น ใบหูของเธอก็แดงไปถึงโคนหู
ตอนหนีออกมา เสื้อบาง ๆ ของซูวันชิงถูกดึง ขาดเป็นรอยใหญ่ ความขาวเนียนที่เปิดเผยจะปิดบังได้อย่างไร?
เรือนร่างของเธอดีจริง ๆ ผิวก็ขาวโดยธรรมชาติ ถึงจะอยู่ในยุคนี้ เรือนร่างของเธอก็ไม่ได้รับผลกระทบ งดงามเกินห้ามใจ
รวบเสื้อผ้าที่สวมอยู่ให้กระชับขึ้น มองเฉินฮวนที่ยังยืนนิ่ง ซูวันชิงกัดฟันพูดว่า
“พี่เฉินน้อย ฉันรู้ว่าคุณชอบฉัน ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณจริง ๆ ขอแค่คุณช่วยน้องสาวฉัน ฉันยอมอยู่กับคุณสักครั้ง”
เมื่อได้ยินคำพูดของซูวันชิง เฉินฮวนก็ตอบตกลงทันทีอย่างไม่น่าเชื่อว่า
“ได้”
ซูวันชิงไม่คิดว่าเฉินฮวนที่ปกติสุขุมมีมารยาทจะตอบตกลงเร็วขนาดนี้ หัวใจของเธอเต้นระส่ำ แต่กลับไม่รังเกียจเฉินฮวนเท่าไหร่ กลับรู้สึกดีใจเล็ก ๆ ที่เฉินฮวนไม่ปฏิเสธเธอ
ก่อนมา เธอกังวลมากว่าเฉินฮวนจะเกรงกลัวสถานะของเธอ และการมาหาตอนกลางดึกในสภาพเสื้อผ้าฉีกขาด จะส่งเธอให้ทีมเฝ้าพืชผล
อันที่จริง ชาติที่แล้วเฉินฮวนก็ทำแบบนั้นจริง ๆ
ยุคนี้ ทุกคนต่างก็กินอิ่มบ้างหิวบ้าง
ใครป่วยก็มักจะอดทน หาเหล้าขาวน้ำส้มสายชูมาถูมือถูเท้า ก็ถือว่ารักษาแล้ว
ซูวันชิงที่ถูกส่งมาปรับปรุงตัวในกลุ่มคนชั้นต่ำ สภาพความเป็นอยู่ย่อมแย่กว่า
ไม่ต้องพูดถึงเวลาประชุมใหญ่ของหมู่บ้าน ที่ต้องถูกจับไปเป็นตัวอย่างให้ด่าทอ งานในไร่ก็สกปรกหนักหน่วงกว่า
เด็ก ๆ ในหมู่บ้านชอบเอาหินขว้างคนพวกนี้
ในที่ที่ชาวบ้านมองไม่เห็น พวกอันธพาลชาวนาก็จะมาลวนลามพวกเธอ
ชาติที่แล้ว ซูวันชิงขโมยข้าวแล้วมาขอให้เฉินฮวนช่วย เพราะเขาได้รับวิชาแพทย์พื้นฐานจากพ่อมาก็จริง ถือเป็นหมอประจำหมู่บ้านครึ่ง ๆ กลาง ๆ
ท่ามกลางสถานการณ์นี้ ประตูบ้านตระกูลเฉินก็ถูกตบดังปัง ๆ
“เฉินฮวน เปิดประตู”
“พวกเราเห็นคนวิ่งเข้ามาในบ้านแกแล้ว อย่าคิดปกป้องพวกทุนนิยมเด็ดขาด ไม่งั้นแกจะโดนเดินประจานด้วย!”
ได้ยินเสียงตะโกนของหยางเจิ้นปังอยู่นอกประตู ซูวันชิงในบ้านก็ตื่นตระหนกทันที เธอคลานเข้าไปเร็ว ๆ กอดขาของเฉินฮวนแน่นราวกับคว้าเส้นชีวิต เงยหน้าขึ้นมองด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา อ้อนวอนว่า
“คุณหมอเฉินน้อย ได้โปรดเถอะ อย่าส่งฉันออกไป ฉันยอมทำทุกอย่างที่คุณสั่ง ได้โปรดอย่าส่งฉันให้พวกสัตว์ร้ายทีมเฝ้าพืชผลเลย”
มองซูวันชิงที่น่าสงสาร เฉินฮวนรู้สึกใจจะขาด
นอกประตู เสียงทุบประตูดังรัว ๆ มีคนใช้เท้าเตะแล้ว สลักประตูส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ถ้าเฉินฮวนไม่ออกไป อีกไม่นานประตูไม้ก็คงถูกถีบพัง
เฉินฮวนกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้อง เห็นน้ำในอ่างอาบน้ำยังมีไอร้อนลอยขึ้น เขาชี้ไปที่อ่างแล้วพูดว่า
“เธอซ่อนในอ่างอาบน้ำก่อน ที่เหลือฉันจัดการเอง”
พูดจบเฉินฮวนก็หยิบเสื้อคลุมตัวหนึ่ง สวมแล้วเดินออกไปนอกบ้าน
“ส่งเสียงดังอะไรกัน กลางดึกๆ ถ้าประตูพังใครจะชดใช้ให้”
เฉินฮวนตวาดเสียงดัง ผลักประตูเดินออกไป ร่างกายหนุ่มสาวทำให้เขารู้สึกถึงความอ่อนเยาว์ที่กลับมาอีกครั้ง ชาติที่แล้วเขามีเรื่องบาดหมางกับหยางเจิ้นปัง ตอนนี้โกรธจัด ท่าทีเย็นชา น้ำเสียงก็ไม่สุภาพขึ้นมาอีก
เห็นเฉินฮวนสวมเสื้อเดินออกมา เอ้อหม่าจือลูกน้องของหยางเจิ้นปังก็ตะโกนทันทีว่า
“เฉินฮวน อย่าพูดมาก เปิดประตูให้เราตรวจปุ๊บปั๊บ”
“ฉันเห็นกับตาว่า ขโมยข้าววิ่งเข้าบ้านแกไปแล้ว”
มองลูกผู้ชายตัวโตสี่ห้าคนถือคบเพลิงและอาวุธอยู่นอกบ้าน เขาไม่กลัวเลย การกลับมาเกิดใหม่มีชีวิตอีกครั้ง ทำให้จิตใจเขาเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆ
“หลิวหม่าจือ ฝีดาษของแก ถ้าพ่อฉันไม่รักษา แกคงตายอยู่ในบ้านไปตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน ตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีความสามารถแล้ว”
โดนเฉินฮวนย้อนกลับแบบนี้ หลิวเอ้อหม่าจือก็อ่อนลงทันที
เห็นอีกฝ่ายเงียบไป สมาชิกทีมเฝ้าพืชผลอีกคนที่ชื่อซ่งซานโกวซึ่งกำลังทุบประตูอยู่ก็พูดอย่างไม่พอใจว่า
“เฉินฮวน แกพูดแบบนี้หมายความว่าไง?”
“ทีมเฝ้าพืชผลของพวกเราทำเพื่อรับผิดชอบต่อทีมผลิตผล ตรวจค้นขโมยข้าวตามปกติ เปิดประตูเร็ว ๆ ให้เราค้นรอบหนึ่ง ไม่พบใครก็ถือว่าบริสุทธิ์”
เฉินฮวนเบิกตากว้าง คว้าจอบที่วางอยู่หน้าประตูขึ้นมาแล้วตวาดว่า
“แกหมายความว่าไง? ว่าตระกูลเฉินขโมยข้าวงั้นเหรอ?”
“หลิวซานโกว น้องสาวกับแม่ฉันอยู่ในบ้าน พวกแกเป็นผู้ชายตัวโต ๆ จะบุกรุกบ้านตระกูลเฉิน อยากทำลายชื่อเสียงผู้หญิงในบ้านฉันเหรอ? ขาขี้เกียจของพ่อแกยังอยากให้รักษาอีกไหม?”
“ฉันบอกพวกแกไว้ตรงนี้ บ้านฉันไม่มีใครเข้ามา ใครกล้าบุกเข้าบ้าน ต่อไปก็อย่ามาหาหมอที่บ้านฉันเลย นั่งรถลาปรี่ไปหาหมอหมู่บ้านอื่นเอา”
เขาพูดเสียงดังหนักแน่น สมาชิกทีมเฝ้าพืชผลหลายคนมองหน้ากัน ไปทั่วสารทิศนี้ ฝีมือแพทย์ของคุณพ่อเฉินดีที่สุด ถ้าไปโกรธตระกูลเฉินเข้าจริง ๆ คงต้องไปหาหมอไกล ๆ ใช่ไหม?
มองเฉินฮวนที่สีหน้าเต็มไปด้วยความดุดัน ทุกคนก็อ่อนลง หยางเจิ้นปังจึงพูดขึ้นว่า
“เฉินฮวน บ้านแกไม่เห็นมีใครเข้ามาจริงเหรอ?”
“ไร้สาระ จะให้ค้นบ้านฉันก็ไม่มีทาง แม่ฉันนอนไม่ค่อยหลับ ร่างกายไม่ค่อยดี พ่อฉันก็ไปหาหมอหมู่บ้านข้าง ๆ บ้านพวกแกอยากบุกบ้านฉัน ทำลายชื่อเสียงน้องสาวฉัน ก็ต้องเหยียบข้ามศพฉันไปก่อน”
เขาพูดจาแข็งกร้าว และตระกูลเฉินก็มีฐานะพิเศษในทีมผลิตผลจริง หยางเจิ้นปังเริ่มคลางแคลง จ้องเฉินฮวนอยู่นาน แล้วจึงพูดว่า
“เฉินฮวน แกไม่ปกป้องขโมยข้าวก็ดีอยู่หรอก ไม่งั้นจะตราหน้าแกเป็นพวกรักชาติไม่จริง แล้วเดี๋ยวจะได้รู้”
เฉินฮวนก็ไม่ยอมอ่อนให้ เขาอยากจะฟาดหยางเจิ้นปังไอ้หายนะนี่ให้ตายจริง ๆ อาศัยว่าพ่อเป็นรองหัวหน้าทีมผลิตผล ไอ้เด็กเกเรนี่ไม่เคยพลาดโอกาสใช้ตำแหน่งตัวเองลวนลามเด็กสาวที่ลงชนบท เขาจึงหัวเราะเยาะว่า
“รีบไปให้พ้น กวนใจฉันเข้า เดี๋ยววันนี้ให้พวกแกเดินเข้ามา แล้วหามออกไป”
ที่เขาว่าคนดื้อก็กลัวคนบ้า คนบ้ากลัวคนไม่กลัวตาย
เห็นเฉินฮวนสีหน้าดุร้าย สมาชิกทีมเฝ้าพืชผลก็มองหน้ากัน หนุ่มผิวคล้ำตัวเตี้ยคนหนึ่งหดคอ พึมพำว่า
“ไอ้เฉินฮวนนี่ปกติยิ้มแย้มในหมู่บ้าน วันนี้กินยามาผิดหรือไง หงุดหงิดใหญ่เลย”
“พ่อฉันไม่อยู่บ้าน เหลือแต่แม่กับน้องสาว พวกแกเป็นผู้ชายเต็มตัว กลางดึกจะบุกบ้านฉัน คิดว่าตระกูลเฉินไม่มีผู้ชายแล้วเหรอ?”
สีหน้าหยางเจิ้นปังซีดเผือด เขากัดฟัน โบกมือสั่งว่า
“พวกเราไป”
จนกระทั่งแสงคบเพลิงเดินไกลออกไป เฉินฮวนที่กลับเข้าบ้านได้เห็นซูวันชิงที่ล้างหน้าเขม่าถ่านออกสะอาดแล้ว โผล่หัวออกมาจากอ่างอาบน้ำพอดี
หุ่นเปียกน้ำชวนหลงใหลจริง ๆ เฉินฮวนรู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน สองคนมองตากัน ซูวันชิงเบือนหน้าไปทางอื่น เสียงตะโกนข้างนอกเมื่อกี้เธอได้ยินชัดเจน หัวใจเต้นแรงตลอด ไม่รู้ว่าตกใจหรือถูกบุคลิกห้าวหาญของเฉินฮวนทำให้หลงใหล คิดไม่ถึงว่าเฉินฮวนที่ปกติเป็นคนดีในหมู่บ้าน จะมีด้านที่องอาจขนาดนี้ รู้สึกปลอดภัยจริง ๆ
สองคนจ้องตากัน ไอน้ำจากน้ำอาบในห้อง ความตกใจและความอบอุ่นจากน้ำ ทำให้เธอรู้สึกมือเท้าอ่อนแรง หวาดกลัวเป็นระยะ
“พี่เฉิน วันนี้ลากวนพี่ลำบากแล้ว”
“ถ้าไม่ได้พี่ ฉันไม่รู้จะทำยังไงจริง ๆ”
ชื่นชมความงามที่หดตัวอยู่ในอ่าง เฉินฮวนก็หัวใจเต้นแรงเหมือนกัน ความสุขจากการได้เกิดใหม่ บวกกับการได้พบซูวันชิงอีกครั้ง ทำให้เขารู้สึกโล่งใจ เลือดลมพลุ่งพล่าน ทั้งตัวรู้สึกบางอย่างเปลี่ยนไป
หนุ่มสาวดีแท้ ไฟแรง เริ่มควบคุมปฏิกิริยาของร่างกายไม่ไหวแล้ว
“เธอโดนฝนมา อาบน้ำให้อุ่น ๆ จะได้ไม่หนาว ฉันจะไปห้องตะวันตก เอาเสื้อผ้าของน้องสาวมาให้เธอ”
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามัวเมาอารมณ์ โรคของเซินยู่รอไม่ได้ ถ้ารักษาช้า โศกนาฏกรรมก็จะเกิดขึ้นอีก