“ยังมีอีกเหรอ?”
“แล้วแกจะเอายังไง?”
สีหน้าหลิวขาเป๋ดูย่ำแย่ ลูกชายคนรองบ้านเฉินคนนี้รับมือยากจริง ๆ ดูจากท่าทางแล้ว ถ้าวันนี้ไม่ยอมจ่ายเลือดจ่ายเนื้อ เรื่องนี้คงจบไม่สวยแน่
เฉินฮวนไม่เกรงใจเลยสักนิด เขาสูงถึง 185 เซนติเมตร เดินไปหยุดข้างหลิวขาเป๋แล้วกระชากผมอีกฝ่ายทันที
“ฉันจะเอายังไงน่ะเหรอ?”
“ไอ้แก่ แกทำร้ายพี่ใหญ่ฉัน แถมยังบุกเข้ามาถึงบ้านฉัน ยังคิดจะทำเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็กอีกหรือไง?”
“ถ้าวันนี้ฉันไม่มีเงินล่ะ?”
“แล้วน้องสาวฉันจะต้องเจออะไรบ้าง?”
“หลิวขาเป๋ แกคิดว่าถ้าฉันไม่อยู่บ้าน แกจะไว้ชีวิตพ่อแม่กับน้องสาวฉันไหม?”
หลิวขาเป๋ถูกเฉินฮวนกระชากผมจนต้องแหงนหน้า พอได้สัมผัสไออำมหิตจากตัวเฉินฮวนในระยะประชิด หัวใจก็พลันกระตุกวูบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขารู้สึกได้ว่าเฉินฮวนเป็นคนเหี้ยมที่กล้าเอาชีวิตเข้าแลกจริง ๆ
“น้องเฉิน ฉันตาถั่วเองที่ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ในเมื่อพูดมาแล้ว ฉันยินดีจ่ายค่ารักษา 30... ไม่สิ 50 หยวน”
“นายว่าเรื่องนี้พอแค่นี้ได้ไหม? ฉันรับรองว่าต่อไปจะไม่กล้าคิดไม่ดีกับน้องสาวนายอีกแล้ว”
เฉินฮวนจ้องตาอีกฝ่าย ทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงช่วงหมัดเดียว
“ยังไม่พอ”
“ยังไม่พอเหรอ?”
“ฉันยังต้องการให้แกกับลูกน้องคุกเข่าขอโทษพ่อแม่กับน้องสาวฉันต่อหน้าทุกคนด้วย”
“ส่วนหลานชายแกที่ทำร้ายพี่ใหญ่ฉัน ฉันจะเอาคืนให้สาสม”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ชาวบ้านที่มามุงดูต่างพากันฮือฮาและซุบซิบกัน
“ไอ้หนุ่มบ้านเฉินนี่อนาคตไกลจริง ๆ”
“แม่งเอ๊ย เป็นลูกผู้ชายจริง ๆ เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงกล้าขึ้นเขาไปล่าหมูป่าตัวใหญ่”