ใช้ดาบฟัน ใช้ขวานผ่า ชายหลายคนก่อกองไฟริมลำธาร แล้วช่วยกันล้างและชำแหละเนื้อหมูป่าไปด้วย
เดิมทีหลินต้าซานกับหลินไห่ไม่ได้คิดว่าการล่าหมูป่าจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร
แต่พอทั้งคู่ต้องออกแรงสุดกำลัง กัดฟันสับกระดูกและแบ่งเนื้อ พวกเขาถึงได้ตะลึงในความเก่งกาจของเฉินฮวน!
กระดูกหมูป่าแข็งมาก บางครั้งพวกเขาเหวี่ยงมีดสับลงไปเต็มแรง แต่สับครั้งเดียวก็ยังไม่ขาด ต้องยกขวานขึ้นแล้วออกแรงเต็มที่ฟันซ้ำอีกหลายครั้งกว่าจะตัดกระดูกขาดได้สนิท
ส่วนการใช้มีดแล่หนังหมูยิ่งยุ่งยากเข้าไปใหญ่
หมูป่าตัวนี้มีหนังหนาราวกับสวมเกราะ ยางสนที่เกาะอยู่ตามตัวปนกับดินจนหนาถึงหนึ่งข้อนิ้ว ใช้มีดฟันแทบไม่เข้า กว่าจะแล่ได้แต่ละเซนติเมตรก็ต้องเอามีดไปถูหินก้อนใหญ่เสียก่อน
ผู้ชายร่างกำยำหลายคนช่วยกันฟันและผ่าริมน้ำ ใช้เวลานานกว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าจะแบ่งหมูทั้งตัวออกเป็นสิบกว่าชิ้นได้สำเร็จ
“โอ๊ย ให้ตายเถอะ คราวนี้ฉันยอมรับนับถือฮวนจื่อจริง ๆ แล้ว”
“ตัวใหญ่ขนาดนี้ หนังเหนียวกว่ารถถังของพวกญี่ปุ่นเสียอีก”
“พวกเราตั้งเจ็ดคน แค่ชำแหละตัวที่ตายแล้วก็เหงื่อแตกพลั่ก ฉันนึกไม่ออกเลยว่าตอนนั้นฮวนจื่อรับมือกับเจ้าตัวใหญ่นี่คนเดียว แล้วใช้วิธีไหนฆ่ามัน”
หลินต้าซาน หัวหน้าเหมืองหงสือ ปาดเหงื่อบนหน้า ก่อนจะหอบหายใจแล้วหย่อนเนื้อหมูชิ้นใหญ่ลงตะกร้า
ต่างจากตอนขามาที่คุยหัวเราะกันอย่างอารมณ์ดี คราวนี้พอพูดกับเฉินฮวน เขาก็มีความเคารพและชื่นชมเพิ่มขึ้นหลายส่วน
นี่คือความนับถือที่มีต่อคนเก่งอย่างจริงใจ
หลินเจี้ยนกั๋วคาบกล้องยาสูบไว้ในปาก เขาใช้กองไฟจุดยาสูบ ก่อนเอ่ยด้วยความรู้สึกอันท่วมท้นว่า