กลางดึก รถม้าออกจากหมู่บ้าน ชายฉกรรจ์ทั้งเจ็ดมุ่งหน้าไปหุบเขาตาบอด
ทุกคนคุ้นเคยกับการขึ้นเขาล่าสัตว์ หลินเจี้ยนกั๋วบังคับรถไปตามทาง แสงจันทร์ลอดเงาไม้ที่ทาบซ้อนกันลงมา สว่างพอให้มองเห็นถนนในหมู่บ้านโดยไม่ต้องจุดตะเกียง
ระหว่างทาง พวกหนุ่ม ๆ จากตระกูลหลินต่างซักไซ้เฉินฮวนถึงรายละเอียดการล่าสัตว์กันจ้อกแจ้ก
เฉินเว่ยกั๋ว ผู้เป็นพ่อสูบยาเส้นพลางเล่าความกล้าหาญของลูกชายอย่างออกรสออกชาติ
เฉินฮวนนั่งพิงรถกระดาน ฟังพ่อคุยโวอยู่เงียบ ๆ
ชาติที่แล้ว เขาไม่เคยเห็นพ่อพูดชมตัวเองขนาดนี้
ฟังพ่อเล่าเสียเห็นภาพ ไม่รู้คงนึกว่าตอนเขาฆ่าหมูป่า พ่อยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดกับตา
“โห พี่ฮวน ไม่น่าเชื่อเลยว่าพี่จะเก่งขนาดนี้ หมูป่าหุ้มเกราะเชียวนะ”
“ใช่ แถมยังอยู่ตัวเดียวด้วย”
“พ่อฉันบอกว่า หมูป่าตัวผู้โตเต็มวัย ต่อให้เป็นพยัคฆ์หรือหมีดำบนเขายังไม่อยากไปยุ่งด้วยเลย คราวนี้พี่สุดยอดจริง ๆ”
เฉินฮวนหัวเราะร่า พออยู่กับเพื่อนที่คุ้นเคย ร่างกายวัยหนุ่มก็ปลุกความฮึกเหิมของลูกผู้ชายขึ้นมา เขาหัวเราะพลางพูดว่า
“ฮ่า ๆ จริง ๆ ก็แค่โชคดี ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้น ตอนนั้นฉันปีนขึ้นต้นไม้ แล้วหมูตกลงไปในกับดักที่ขุดไว้ ท้องหงายขึ้นมา”
“ปืนลมที่พกไปยิงเกราะบนหลังมันไม่ทะลุ ฉันเลยยิงกราดใส่กระเพาะปัสสาวะ ถึงจัดการมันได้”
หลินต้าซาน พี่ชายของหลินไห่ เป็นคนซื่อ ๆ พอได้ฟังเฉินฮวนเล่าด้วยตัวเองก็อุทานอย่างตกใจ