เซียรูทังรู้สึกไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป...
นางมองไปทางเผยจื้อเหิง ริมฝีปากแดงแนบชิดแน่น
ซูเย่าไม่รู้ถึงความบาดหมางระหว่างนางกับเผยจื้อเหิง นางวางชุดแพรสีแดงเข้มลง แล้วหยิบอีกชุดสีขาวนวลขึ้นมา ปลายคอเสื้อปักดอกกล้วยไม้สีฟ้าจาง ๆ หลายดอก งามเรียบง่ายบริสุทธิ์ “แล้วชุดนี้เล่า?”
“แม้จะเป็นสีอ่อน แต่ก็ดูมีชีวิตชีวากว่าชุดที่ฮูหยินเสิ่นใส่อยู่เสียอีก”
เซียรูทังพอเดาได้ว่าซูเย่ามาทำดีด้วยเพราะความสัมพันธ์พิเศษระหว่างตระกูลเสิ่นกับตระกูลเผย
หากนางยอมรับ ซูเย่าก็จะเข้าสู่ตระกูลเผยได้ง่ายขึ้น
เซียรูทังคิด หากคุณหนูซูรู้ว่าผู้เฒ่าแห่งตระกูลให้นางไปขอยืมเชื้อสายจากเผยจื้อเหิง คงไม่ทำตัวอ่อนโยนดั่งกระต่ายน้อยเช่นนี้กับนางเป็นแน่
เซียรูทังจึงยิ้มบาง ๆ “เช่นนั้น ข้าขอชุดนี้ก็แล้วกัน”
ซูเย่าเลือกชุดเสร็จก็รบเร้าให้เผยจื้อเหิงพาไปซื้อลิปสติก
ครั้งนี้เผยจื้อเหิงปฏิเสธ “ข้ายังมีราชการต้องทำ”
ซูเย่าแววตาผิดหวัง จำต้องลาจากพวกเขาไป
เซียรูทังกลับรู้สึกโล่งอก
แต่หลังจากซูเย่านั่งรถม้าของตระกูลซูจากไป
เซียรูทังก็รู้สึกหนังตากระตุก เดี๋ยวก่อนนะ!
ต่อไปนาง…ดูเหมือนจะต้องนั่งรถม้าคันเดียวกับเผยจื้อเหิงกลับจวนแล้ว
พอขึ้นรถม้า
ตัวรถสั่นเล็กน้อยโดยไม่ทันตั้งตัว นางจึงพลาดล้มลงนั่งบนตักของเขาโดยไม่ตั้งใจ
เซียรูทังเห็นเผยจื้อเหิงผู้มีใบหน้าเย็นชากลืนน้ำลายลงคอทีหนึ่ง
คืนวานนางบุกมาหาเขาเอง เขามิใช่ฤๅษีผู้ไร้กิเลส หากสัมผัสเอวนางเล็กน้อย แต่ท้ายที่สุดสติก็ชนะความปรารถนา
อย่างไรเสีย เขาไม่มีนิสัยชอบหญิงที่มีสามีแล้ว
แต่ตอนนี้ เขาอดคิดไม่ได้ว่านางจงใจอีกครั้ง แววตาเผยจื้อเหิงหม่นลงเล็กน้อย
เซียรูทังแก้มแดงก่ำ “ขออภัย”
เมื่อนางลุกขึ้น กลิ่นหอมอ่อน ๆ นั้นก็พลอยจางหายไปด้วย เผยจื้อเหิงขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจโดยไม่รู้ตัว
ครู่หนึ่ง เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ฮูหยินคิดจะแต่งใหม่หรือ?”
เซียรูทังกำชายกระโปรงแน่น
ไม่ผิด เขาได้ยินที่หลินชวงชิวพูดกับนางจริง ๆ ด้วย!
แววตาของเขาดูราวกับมีความขบขันเจืออยู่เล็กน้อย
เซียรูทังรู้สึกอึดอัดใจอย่างอธิบายไม่ถูก
นางพอจะเดาได้ว่าเหตุใดเผยจื้อเหิงจึงไม่ยอมสืบเชื้อสายให้เสิ่นหยวน ก็คงเพราะรังเกียจฐานะนางที่เป็นหญิงม่าย เป็นหญิงที่เสิ่นหยวนเคยแตะต้อง
ผู้ยืนอยู่สูงย่อมมีความหยิ่งยโสติดตัว
ยิ่งเป็นเขาผู้เลิศล้ำยิ่งกว่าผู้ใด ปัจจุบันเป็นถึงคนโปรดเบื้องหน้าฮ่องเต้ ต่อให้องค์หญิงเสกสมรสลงมาด้วย เขาก็คู่ควร
แม้เขาจะพอมีไมตรีต่อนางบ้าง ก็เพียงเพื่อหยอกเย้าเล่นสนุก หาคิดจริงจังไม่
ยิ่งไปกว่านั้น นางเคยได้ยินบ่าวในจวนเล่า
ในใจเผยจื้อเหิงมีหญิงงามดั่งจันทรา บุตรีเพียงคนเดียวของเจ้ากรมศึกษาธิการ หญิงงามผู้เลื่องชื่อแห่งเมืองหลวง หญิงสาวผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองหลวง
ทั้งคู่รู้จักกันตั้งแต่เยาว์ มีใจให้กัน และได้ตกลงหมั้นหมายกันด้วยวาจาแล้ว รอเพียงเลือกวันฤกษ์งามยามดีเพื่อหมั้นอย่างเป็นทางการ
谁料นางกลับเปลี่ยนใจกระทันหัน ยอมรับคำสั่งเสกสมรสจากวังหลวง ก้าวขึ้นเป็นไท้จื่อเฟยในชั่วข้ามคืน
เรื่องนี้當年สร้างความฮือฮาไม่น้อยในหมู่บัณฑิตเมืองหลวง ตามคำเล่าลือจากบ่าวในจวนเสิ่น ล้วนว่ากันว่าเรื่องนี้เล่นงานเผยจื้อเหิงอย่างหนัก จนเขาไม่ย่างกรายเข้าสู่วงการสุรานารีอีก ฝังใจอยู่กับราชการศาลยุติธรรม วันคืนผ่านไปอุปนิสัยยิ่งเย็นชาและเงียบขรึม
ไม่รู้ว่าเขาหมายความเช่นไร เซียรูทังรู้สึกเก้อเขิน “เรื่องนี้ดูจะไม่เกี่ยวกับท่านรอง”
นางกำลังมองมาด้วยความโกรธ
แต่ก็เผลอตัว นิ้วมือกุมแน่นโดยไม่รู้ตัว
นางเห็นหยกดำที่คาดอยู่ที่เอวเขา
เมื่อก่อนนางมักจำร่างของคนทั้งสองผิดอยู่เสมอ
จ้องมองหยกคาดเอวนั้น นางก็นึกถึงเสิ่นหยวนผู้ล่วงลับ คู่ร่วมเตียงร่วมหมอนในอดีต บัดนี้กลับแยกฟ้าดินกันไปแล้ว นางอดคิดถึงด้วยความเศร้าสร้อยไม่ได้
จนลืมไปเสียสิ้นถึงวาจาเย้ยหยันของบุรุษตรงหน้า
นางหลับตาลง ใบหน้าหม่นหมอง ท่าทางเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย
สายตาเย็นยะเยือกของเผยจื้อเหิงจับจ้องนางอยู่ เขาเข้าใจความคิดนางได้ในชั่วพริบตา
นางกำลังใช้เขาระลึกถึงผู้ล่วงลับ
ไม่รู้เพราะเหตุใด ผู้ที่เย็นชาโดยธรรมชาติอย่างเขากลับเกิดความขุ่นเคืองเย็นชาขึ้นในใจต่อนาง
เพราะความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูล เขากับเสิ่นหยวนจึงจับสิ่งของตอนวันเกิดปีเดียวกัน เรียนกระบี่ด้วยกัน ลายมือก็คล้ายกัน ต่างก็เรียนรู้จากอาจารย์ท่านเดียวกัน ถึงแม้ชื่อรองของทั้งคู่ก็ต่างกันเพียงตัวเดียวเท่านั้น
หากเขายอมสืบเชื้อสายจริง จะมีใครรู้ว่าวันหน้าเมื่อเขานอนร่วมกับเซียรูทัง นางจะคิดว่านางกำลังนอนกับสามีผู้ล่วงลับอย่างเสิ่นหยวนหรือไม่...
เขาจะยอมเป็นเพียงเงาของผู้อื่นได้อย่างไร?
จ้องมองใบหน้างดงามสงบนิ่งของนาง เผยจื้อเหิงกลับหัวเราะเย็นชา ถ้อยคำแต่ละคำทำให้หญิงสาวอับอาย “ดูเหมือนฮูหยินเสิ่นที่อยู่เป็นม่ายในจวนจะเปล่าเปลี่ยวทรมานยิ่งนัก ถึงกับหลงนึกว่าคนอื่นเป็นสามีผู้ล่วงลับ ใช้วิธีนี้ระบายความอ้างว้างงั้นหรือ?”
คำพูดนี้ราวกับน้ำเย็นสาดลงบนหัว เซียรูทังตัวแข็งทื่อ เลือดบนใบหน้าซีดเผือดหายไปอย่างไร้ร่องรอย
นางปล่อยมือลง ปลายนิ้วกุมผ้าสีเรียบแน่น ขอบตาค่อย ๆ แดงก่ำ
แต่เซียรูทังไม่รู้เลยว่าตนเองยังสาวและงดงาม เพียงแค่เผยให้เห็นความเปราะบางเพียงเล็กน้อย ก็เพียงพอให้บุรุษใด ๆ เกิดความอยากได้อยากครอบครอง
แววตาเผยจื้อเหิงหม่นลงเล็กน้อย ยกชาขึ้นจิบเพื่อกลืนน้ำลายลงคอ
เซียรูทังอดกลั้น “ท่านรองกล่าวเช่นนี้โหดร้ายเกินไป ข้าน้อยระลึกถึงสามีผู้ล่วงลับเป็นคุณธรรม เห็นแก่ตัวข้าเองก็ไม่เคยละเมิดต่อท่านเผยแม้แต่น้อย ปฏิบัติตามธรรมเนียมครบถ้วน”
แววตานางปรากฏความโกรธจาง ๆ “แต่ท่านกลับกลั่นแกล้งข้าน้อยเช่นนี้ ไม่อายเสิ่นหยวนใต้หล้าหรือ ไม่คำนึงถึงหน้าตาของตระกูลเสิ่นเลยหรือ?”
นางโกรธจนไหล่สั่นน้อย ๆ
เผยจื้อเหิงไม่เอ่ยปาก ตั้งแต่เข้ากระทรวงก็กุมอำนาจไว้ในมือ ไหนเลยจะเคยถูกผู้ใดท้าทายเช่นนี้มาก่อน
แววตาเขาเย็นชาเยาะเย้ย น่าขนลุก “คืนวานเจ้ากล้าขึ้นมาบนเตียงข้า การกระทำเช่นนี้ คิดว่าสมควรกับพี่ชายแล้วหรือ?”
ใบหน้าเซียรูทังค่อย ๆ ซีดขาวลง
ช้า ๆ นางกำหมัดแน่น “หากข้าบอกว่า ข้ามีเหตุผลจำเป็น...ท่านจะเชื่อหรือไม่?”
เซียรูทังอยากเปิดโปงใบหน้าอัปลักษณ์ของหญิงชราผู้นั้นนัก แต่พอคำพูดถึงริมฝีปากก็กลั้นไว้
สายตาพลันวาววับชั่วขณะ
แม่สามีผู้นี้เห็นแก่ตัวหยาบคาย แต่กลับรักหน้ามาก
หากนางอ้างเรื่องยาพิษแห่งราคะ นางก็อาจรีดไถเงินปิดปากจากแม่สามีได้บ้าง ณ เวลานี้พี่ชายยังติดคุกอยู่ ต้องใช้เงินทองสานสัมพันธ์ไปทั่วทุกแห่ง เงินในกระเป๋านางก็กำลังขัดสน
นางจึงหุบปาก
“เหตุผลอันใด?” ดวงตาสีดำสนิทของเผยจื้อเหิงสะท้อนใบหน้านาง
เซียรูทังบีบผ้าเช็ดหน้าแน่น “ไม่มีอันใด”
ดูท่าเรื่องยาพิษแห่งราคะของแม่สามีก็ต้องให้ตัวเองรับผิดชอบไป
ศักดิ์ศรีไม่ศักดิ์ศรี ต่อให้เป็นเช่นไร ก็ไม่สำคัญเท่าชีวิตพี่ชายตนเอง
ขนตาของเผยจื้อเหิงปิดบังอารมณ์ในดวงตา “เหตุใดต้องทำเช่นนี้”
ชาในมือเขาคือจวินซานหยินเจินชั้นเลิศ ยามนี้ชานั้นสั่นไหวเล็กน้อย สะท้อนเงาด้านหน้า ทอดยาวเป็นลำแสง ร่างงดงามอ่อนช้อยของสตรีผู้หนึ่ง ลอยอยู่กลางถ้วยชาราง ๆ ท่ามกลางไอชา
ชาแก่สมควรแก่การชิมอย่างละเมียด ยิ่งเก็บไว้นาน ยิ่งหอมกลมกล่อม
เซียรูทังไม่คิดว่าเขาจะซักถามตนด้วยตนเอง
เพราะตัดสินใจแล้วว่าจะรีดไถเงินปิดปากจากแม่สามี นางจึงตอบอย่างองอาจผึ่งผาย แววตาเป็นประกายสะท้อนร่างสง่างามของเขา “เพราะข้าอยากมีทายาทสืบสกุล”
พี่ชายยังติดคุก หากนางขอร้องให้เผยจื้อเหิงลงมือช่วย พี่ชายก็คงรอด
แต่เผยจื้อเหิงโหดเหี้ยมเย็นชาเป็นนิสัย ผู้คนขนานนามเขาว่าองค์ราชันย์หน้าตาย
นางรู้ดีว่าการขอร้องเขา ก็เหมือนเอาไข่ไปชนหิน
แต่นางยังอยากลองสักครั้ง
เซียรูทังจึงเอ่ยด้วยน้ำตาคลอเบ้า เสียงสั่นกลัว ๆ “ตั้งแต่สามีจากไป ข้าน้อยในจวนก็ไร้ที่พึ่ง...”
“หากได้ตั้งครรภ์ทายาท เช่นนั้นข้าน้อยก็ยังได้อยู่จวนเผยต่อไป แม่สามีก็จะไม่บังคับให้ข้าน้อยแต่งใหม่”
นางรู้ดีว่าความอ่อนแอคือข้อได้เปรียบเดียวที่นางใช้ดึงดูดบุรุษได้
แววตาเผยจื้อเหิงพลันปกคลุมไปด้วยความมืดมิด
นางต้องการบุรุษ
บุรุษที่คอยคุ้มครองนางได้
บุรุษที่สามารถค้างคืนในห้องนางได้ทุกคืน
เซียรูทังพูดจบด้วยใจสั่นระทึก ก็เห็นบุรุษในรถม้าหลับตาลงแล้ว
เซียรูทังกัดริมฝีปากแน่น นึกไม่ออกว่าเขาหมายความเช่นไร
คำพูดเมื่อครู่ จะว่าไปก็มีคำพูดจากใจจริงของนางเจืออยู่บ้าง
นางเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงพูดออกไป เพียงแต่เมื่อพูดไปแล้ว ก็ไม่อาจเรียกกลับคืนได้
ชีวิตแม่หม้ายนั้นลำบากยากเข็ญนัก
ยิ่งนางยังสาวเช่นนี้ หลังจากได้ฟังคำของแม่สามี ไหนเลยจะยอมจำนน?
ความคิดเหล่านั้นเมื่อหยั่งรากแล้ว ก็จะคืบคลานขึ้นตามซอกกระดูกอย่างเงียบ ๆ ทำให้คนใจสั่น
สัมผัสเมื่อคืนวาน ดั่งฝนโปรยลงบนดินแห้งแล้ง ทำให้ใจทั้งเต้นระรัวทั้งขมขื่น
เมื่อถึงจวนเผย
เสียงเผยจื้อเหิงเรียบเย็น
“ลงรถ”
ใบหน้าเซียรูทังไร้เลือดสี รู้สึกอับอายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเข้าปกคลุมจิตใจ
รถม้าล้อเกวียนดังเอี๊ยดอ๊าดผ่านถนนหินยาว มุ่งหน้าไปทางศาลต้าหลี่โดยไม่หวนกลับ
เซียรูทังหลับตาลง รู้สึกหน้าไม่ติดหู หูแดงระเรื่อ
นางช่างโง่เขลาเสียจริง คุณหนูซูคือคู่หมั้นที่นางพอใจ
วันนี้คงถูกผีเข้าหรอกระมัง ถึงได้คิดจะใช้ร่างกายตนเองล่อลวงเขา