เหล่าสนมมองบุตรของตน โดยเฉพาะผู้ที่บุตรยังเล็ก ต่างรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาในใจ
ครานี้องค์ชายสิบเจ็ดเกือบถูกลูกลำไยติดคอจนขาดใจ แล้วคราหน้าบุตรของตนจะประสบเคราะห์ร้ายเช่นนี้ด้วยหรือไม่?
ครานี้องค์ชายสิบเจ็ดโชคดี เพราะพระมาตุลาท่านนี้อยู่ในวังพอดี
แล้วหากคราหน้าองค์ชายหรือองค์หญิงพระองค์อื่นประสบเหตุเช่นนี้จะทำอย่างไร? คงไม่อาจจับพวกเขามาขังไว้ในวังได้กระมัง!
เมื่อมีสิ่งแปลกปลอมติดคอ เวลาช่วยชีวิตก็มีเพียงชั่วครู่สั้น ๆ แล้วควรทำเช่นไรดี?
เหล่าสนมมองหม่าเหลียงที่กำลังกินอาหารต่อ ต่างอยากเอ่ยบางอย่าง ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้าเปิดปากก่อน
สุดท้ายยังคงเป็นกัวฮุ่ยเฟยที่เอ่ยขึ้นก่อน นางกล่าวด้วยความหวาดหวั่นไม่หายว่า
“พี่หญิง วิธีช่วยชีวิตอันน่าอัศจรรย์ของน้องชายนี้ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน ราวกับแย่งคนมาจากมือยมราช
ฮุ่ยเอ๋อร์ก็ชอบหยิบสิ่งของเข้าปากมั่วซั่ว พอนึกถึงยามนี้ก็ยังรู้สึกหวาดหวั่น ต่อไปข้าต้องคอยดูแลให้ดีแล้ว!”
บิดาของกัวฮุ่ยเฟยคือกัวจื่อซิง ส่วนฮองเฮาหม่าเป็นบุตรบุญธรรมของกัวจื่อซิง ดังนั้นทั้งสองจึงถือเป็นพี่น้องกันในนาม และสนิทสนมกันอย่างยิ่ง
ฮองเฮาหม่าเข้าใจความหมายในคำพูดของน้องสาวบุญธรรม นางอยากเรียนรู้วิธีช่วยชีวิตของน้องชายชุดนี้นี่เอง!
ถึงอย่างไรน้องสาวผู้นี้ก็มีบุตรอายุ 3 ขวบอยู่ข้างกาย นางจึงอยากเรียนรู้ไว้ เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน
ครั้นมองน้องสาวคนอื่น ๆ อย่างสนมฮั่น สนมอวี๋ สนมโจว และคนอื่น ๆ ก็เห็นสายตาเปี่ยมความคาดหวัง จึงเข้าใจความคิดของพวกนางในทันที
ดูท่าแล้ว
พวกนางต่างกังวลว่าบุตรที่ยังเยาว์วัยของตนอาจประสบเหตุอันตรายเช่นนี้ในภายหน้า