หลังจากส่งจูสยงอิงกลับไปแล้ว หม่าเหลียงก็เริ่มคีบอาหารบนโต๊ะ
แม้จะว่าไปแล้ว บนโต๊ะไม่เพียงมีเนื้อไก่ เป็ด และปลา ยังมีผักอีกหลายอย่างที่หม่าเหลียงไม่เคยกินมาก่อน
รสชาติก็ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ดูท่าจูหยวนจางจอมขี้เหนียวคงทุ่มทุนไม่น้อยเพื่อจัดงานเลี้ยงครอบครัวคราวนี้
หากเป็นผู้อื่นที่ได้นั่งร่วมโต๊ะกับฮ่องเต้ ฮองเฮา และองค์รัชทายาท แม้แต่ตอนคีบอาหารก็คงต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง
แต่หม่าเหลียงกลับเป็นข้อยกเว้น เขาไม่ได้ยำเกรงอำนาจฮ่องเต้ในยุคโบราณมากนัก
ก่อนหน้านี้ที่แสดงความเคารพ ก็เพราะกลัวจะทำให้จูหยวนจางขุ่นเคือง บัดนี้รู้ฐานะของตนแล้ว จึงวางตัวสบายขึ้น
กล่าวให้ถึงที่สุด ความคิดของคนยุคหลังมีอิทธิพลต่อเขาไม่น้อย พอผ่อนคลายแล้ว หม่าเหลียงก็คีบอาหารอย่างรวดเร็ว
จูสยงอิงเองก็พลอยถูกหม่าเหลียงชักนำ จากเดิมที่ค่อย ๆ กินอย่างละเมียดละไม ก็เริ่มเลียนแบบท่าทางของหม่าเหลียง
พูดแล้วก็ช่างเถิด
เมื่อเทียบกับการค่อย ๆ คีบอาหารเชื่องช้าเช่นเดิม วิธีนี้กลับสนุกกว่ามาก โต๊ะอาหารจึงมีเจ้าตัวตะกละตัวโตกับเจ้าตัวตะกละตัวเล็กอยู่ด้วยกัน.........
“หม่าเหลียง เจ้าเด็กนี่ช้าหน่อย อายุปูนนี้แล้วยังแย่งของกินกับหลานชายของเจ้าอีก ไม่อับอายบ้างหรือ?” จูหยวนจางอดเอ่ยไม่ได้
“มีอะไรให้อับอายกัน ข้าน้อยลำบากอยู่บนเขามาหลายปี กินของสักหน่อยจะเป็นไรไป?
อวี้เอ๋อร์ บอกกรมเครื่องเสวยให้จัดอาหารเพิ่มอีกสักหลายอย่าง อย่าให้เจ้าหนูและสยงอิงหิว!” ฮองเฮาหม่ากล่าว