เขายังนึกว่าตนเองนอนไม่หลับเพราะกังวลเรื่องบ้านเมือง จึงกินได้น้อย อ่อนเพลีย และมีอาการอื่น ๆ ตามมา
ดูท่าแล้ว
สถานการณ์คงไม่เป็นอย่างที่เขาคิด หรือว่าเขาจะล้มป่วยโดยไม่รู้ตัวกัน?
“เปียวเอ๋อร์ ร่างกายไม่สบายเหตุใดจึงไม่รีบบอก หากมิใช่เพราะท่านหม่าเห็นเข้า เจ้ายังคิดจะปิดบังต่อไปหรือ?” ฮองเฮาหม่าเอ่ยอย่างไม่พอใจ
“เสด็จแม่ ทรงเข้าใจผิดแล้ว ลูกมิได้ตั้งใจปิดบัง อาการเหล่านี้ลูกเคยให้หมอหลวงตรวจดูแล้ว
ทั้งยังเคยกินยาที่หมอหลวงจัดให้ เพียงแต่ไม่ค่อยเห็นผล ลูกจึงนึกว่าเป็นเพราะกลุ้มใจ เลยไม่ได้ใส่ใจนัก” จูเปียวรีบอธิบาย
“อะไรนะ? เจ้าให้หมอหลวงพวกนั้นตรวจแล้วหรือ พวกเขายังตรวจไม่พบต้นสายปลายเหตุอีกหรือ? หมอไร้ความสามารถพวกนี้!
หลานชายคนโตของข้าถูกวางยาพิษ พวกเขาตรวจไม่พบก็แล้วไป แต่แม้แต่ปัญหาซ่อนเร้นในร่างกายของเปียวเอ๋อร์ก็ยังตรวจไม่พบ
ข้าเลี้ยงพวกไร้ประโยชน์นี่ไว้ทำอะไร? สู้ฆ่าพวกมันให้หมดเสียยังดีกว่า!” จูหยวนจางตวาดด้วยโทสะ
หากหมอหลวงเหล่านั้นได้ยินคำพูดนี้เข้า คงตกใจจนแทบสิ้นสติ
ช่วยไม่ได้ จูหยวนจางเป็นตัวแทนผู้เอาเรื่องหมอชื่อกระฉ่อน ทั้งยังคิดจะตัดหัวหมอหลวงอยู่บ่อยครั้ง
หากที่ผ่านมาไม่ได้ฮองเฮาหม่ากับจูเปียวคอยห้ามเอาไว้ หมอหลวงไม่น้อยคงพลอยประสบเคราะห์ไปแล้ว...
หม่าเหลียงเองก็นึกไม่ถึงว่าจูหยวนจางจะพาลโกรธหมอหลวงเหล่านั้น แต่คราวนี้พวกเขาไม่ได้น่าเห็นใจจริง ๆ
ในเมื่อองค์รัชทายาทเคยให้พวกเขาตรวจรักษา หม่าเหลียงก็ไม่เชื่อว่าจะไม่มีหมอหลวงคนใดตรวจพบต้นสายปลายเหตุ